Α Αρχείο από 1 Απριλίου 2011

ΣΧΟΛΕΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ: CINEMA NOVO

CINEMA NOVO



Προχωράμε αγαπητοί Φίλοι και Φίλες την ιστορική διαδρομή μας στις Σχολές, στα Ρεύματα και στην Αισθητική του Κινηματογράφου, περνώντας σήμερα πέρα από τον Ατλαντικό και μάλιστα στο Νότο σε LATIN κλίμα και χώρες.

Στην ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ και συγκεκριμένα στην ΒΡΑΖΙΛΙΑ του 1950-1960

ανθεί και δημιουργείται το μεγάλο Κίνημα του

CINEMA NOVO


ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΥΠΟΒΑΘΡΟ για το CINEMA NOVO

H AMERICA LATINA στο τέλος του 1958 βρίσκεται να φλέγεται από άκρη σε άκρη.

Η Μεγάλη ΚΟΥΒΑΝΕΖΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, η άνθηση όλων των ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΩΝ ΚΙΝΗΜΑΤΩΝ, από την άλλη η Παρακμιακή Γαιοκτημονική εξουσία να απλώνει και να απαντά με τη φτώχια, τη Βία και τις δολοφονίες.

Ο πνευματικός κόσμος στην ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ ξεσηκώνεται. Ακόμα και στο χώρο της ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ανθεί το μεγάλο ΘΕΟΛΟΓΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ με μπροστάρηδες Καθολικούς επίσκοπους που βάζουν την υπεράσπιση του Λαού πρώτιστο Κοινωνικό αγαθό.

Από την άνθηση δεν θα μπορούσε να μείνει πίσω ο ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ.

Η ΓΑΛΛΙΚΗ NOUVELLE VAGUE, Ο ΙΤΑΛΙΚΟΣ ΝΕΟΡΕΑΛΙΣΜΟΣ περνάνε τον Ατλαντικό και βρίσκουν με ΠΟΙΗΣΗ και ΡΕΑΛΙΣΜΟ το δικό τους παράδεισο στην ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ με κέντρο τη ΒΡΑΖΙΛΙΑ.

Στη μεγάλη αυτή χώρα ανθεί μια ΜΕΓΑΛΗ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΣΧΟΛΗ που κράτησε πάνω από 10 χρόνια και συνεχίζει μέχρι σήμερα να διατηρεί τη σφραγίδα της στον ΛΑΤΙΝΟΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ.

Σκοπός του CINEMA NOVO ήταν ναοι οποίοι προσπάθησαν με ασίγαστο πάθος και ορμή, να συμβάλλουν στην

δημιουργία ταξικής συνείδησης, στο μεγαλύτερο μέρος του αναλφάβητου
πληθυσμού της χώρας.

Μέχρι το 1959-1960, η ΒΡΑΖΙΛΙΑ, κινηματογραφικά, ζούσε κάτω από την αισθητική κηδεμονία του Αμερικάνικου HOLLYWOOD της εποχής εκείνης. Κάποια στιγμή κάνανε κάποια προσπάθεια να δημιουργήσουν εγχώρια Κινηματογραφική παραγωγή αλλά κατέληξε σε αποτυχία.

Εκείνη όμως την εποχή κάνει την εμφάνισή του ο Σκηνοθέτης

GLAUBER ROCHA (1931-1981)

που θεωρείται και ΙΔΡΥΤΗΣ εμπνευστής του Κινήματος



H Mεγάλη αυτή Κινηματογραφική μορφή ξεκινάει το 1962 με το έργο του "ΜΠΑΡΑΒΕΝΤΟ"
που αποτελεί και την έναρξη της σχολής του CINEMA NOVO.

ΤΟ ΑΙΣΘΗΤΙΚΟ και ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟ ΥΠΟΒΑΘΡΟ του CINEMA NOVO

Το cinema novo δεν εμφανίστηκε ως σχολή αλλά ως κίνημα, ως συσπείρωση πολλών διαφορετικών προσωπικοτήτων προσανατολισμένων σε μία κοινή κατεύθυνση: την επανάσταση.

Δεν τους ενδιέφερε τόσο ο φορμαλισμός (αν και δεν έλειψαν τέτοιου είδους αναζητήσεις), τα φεστιβάλ και η καλλιτεχνική δόξα των δημιουργών τους, όσο οι άκληρες μάζες, τα εκατομμύρια των Βραζιλιάνων που ζούσαν στο περιθώριο της παραγωγής και της κατανάλωσης.

Οι σκηνοθέτες ενσωμάτωσαν τις ιστορικές παραδόσεις της Λατινικής Α:μερικής και τον πολιτικό προβληματισμό σε μια αφηγηματικά κατανοητή φόρμα (ώστε να γίνονται κατανοητοί από τον απλό λαό) και επεδίωξαν να μεταβάλλουν τον κινηματογράφο σε μια λαική κραυγή ενάντια στην φτώχεια και στην υπανάπτυξη.


Ο Ρότσα σ'ένα από τα γραπτά του μανιφέστα, προσδιόρισε την αισθητική του cinema novo ως "αισθητική της πείνας", λέγοντας πως "η πείνα δεν είναι σύμπτωμα της κοινωνικής φτώχειας, αλλά η ουσία της λατινοαμερικάνικης κοινωνίας", ενώ κάπου άλλου γράφει: "O κινηματογραφικός δημιουργός του Τρίτου Κόσμου, πρέπει να δίνει το προβάδισμα στην δράση και όχι στην σκέψη, ο δε κινηματογράφος του, οφείλει πρωτίστως να είναι όργανο εξέγερσης, δηλαδή ένας κινηματογράφος του ανταρτοπολέμου".


Αντίθετα από τον παραδοσιακό κινηματογράφο, ο οποίος ενθάρρυνε την αλλοτρίωση και έπαιζε ταινίες που απλώς διασκέδαζαν του θεατές, το cinema novo είδε τον εαυτό του, πάνω απ'όλα ως εργαλείο συνειδητοποίησης.

Παρουσίασε την Βραζιλία σε όλες της τις μορφές: ρεαλιστικές, μυστικιστικές, αλληγορικές, μυθικές, ενσωματώνοντας τα πιο επαναστατικά στοιχεία του λαικού θεάτρου, της μουσικής και της ιστορίας της Βραζιλίας.

Αν και εκείνο που ενδιέφερε περισσότερο τους σκηνοθέτες ήταν τα κοινωνικά προβλήματα της χώρας, εντούτοις δεν απουσίσε η έρευνα στον τομέα των μορφών, που έρχονταν σε ρήξη με τον κυρίαχο κινηματογράφο.
Εκτός από την εμφανή επιρροή του ιταλικού νεορεαλισμού στο σώμα όλων των ταινιών του, το cinema novo διατρέχεται επίσης, από έναν λυρισμό που συναντάμε στο έργο του Αιζενστάιν, από το μπαρόκ μερικών έργων του Όρσον Ουέλς και από τον αποστασιοποιημένο διδακτισμό του Μπρέχτ και του Γκοντάρ.

Αυτά τα στοιχεία συγχωνεύονται με την βραζιλιάνικη κουλτούρα και το εθνικό φολκλόρ και καταλήγουν σε μια ιδιότυπη "αισθητική της βίας".

(Όπως πολύ παραστατικά μας λέει ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΡΜΙΚΙΑΡΗΣ στο http://www.themoviescenes.com)




ΟΙ ΕΚΦΡΑΣΤΕΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΙ

Πέραν του GLAUBER ROCHA

το CINEMA NOVO σημαδεύεται από τους:

NELSON PEREIRA DOS SANTOS

RUY GUERRA

CARLOS DIEGUES

ο πασίγνωστος αργότερα JOAQUIM PEDRO DE ANDRADE

JOAQUIM ANDRADE

NELSON PEREIRA DOS SANTOS

RUY GUERRA

CARLOS DIEGUES

Το 1964, η Φασιστική Χούντα που ήρθε στη ΒΡΑΖΙΛΙΑ φυσικά κυνήγησε μετά μανίας το CINEMA NOVO το οποίο και δεν ανέχτηκε να υπάρχει. Τα μέλη του Κινήματος, Σκηνοθέτες, δημιουργοί, δολοφονήθηκαν, διώχτηκαν, φυλακίστηκαν ενώ ο ιδρυτής του ο GLAUBER ROCHA έφυγε στο ΠΑΡΙΣΙ

Αντιπροσωπευτικά Κινηματογραφικά έργα:

  • "ΓΗ ΣΕ ΕΚΣΤΑΣΗ" TERRA EM TRANSE  GLAUBER ROCHA
  • "ΜΑΥΡΟΣ ΘΕΟΣ ΞΑΝΘΟΣ ΔΙΑΒΟΛΟΣ" DEUS E O DIABO NA TERRA DOL SOL GLAUBER ROCHA
  • "BYE BYE BRASIL" CARLOS DIEGUES
  • "CASA DE ARELA" RUY GUERRA
  • "ΑΓΚΙΡΕ Η ΜΑΣΤΙΓΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ" RUY GUERRA





Αυτό σε γενικές γραμμές είναι το μεγάλο Κοινωνικό Κινηματογραφικό Κίνημα
CINEMA NOVO
Μια μεγάλη σφραγίδα στην παγκόσμια αισθητική της έβδομης τέχνης με σαφέστατα Κοινωνικό περιεχόμενο.

Tags: cinema novo, αισθητική του κινηματογράφου, ιστορία κινηματογράφου

ΤΑ ΒΗΜΑΤΑ του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ: ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ 1960-70

Φίλες και φίλοι, συνεχίζουμε τη στράτα μας στο διάβα του Ελληνικού Κινηματογράφου.

Σήμερα είμαστε στο 4ο αφιέρωμά μας, που μετά την ΧΡΥΣΗ ΠΕΡΙΟΔΟ της ΑΚΜΗΣ και της ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΚΑΤΑΞΙΩΣΗΣ στην ΧΡΥΣΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ του 1950-60, σήμερα θα βαδίσουμε σε μια εξ ίσου ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΡΙΟΔΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ.

Στις ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ 1960-1970.

Στο χρονικό διάστημα, που χαρακτηρίζεται από την ΜΕΓΑΛΗ ΜΑΖΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΤΑΙΝΙΩΝ, οι οποίες και αποτέλεσαν μαζί με τις πρώτες, το μεγάλο ΘΗΣΑΥΡΟ που αποκαλείται:

ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Οι ΜΕΓΑΛΕΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΕΣ που "συνετάραξαν" την περίοδο αυτή είναι τέσσερις (4) ΤΑΙΝΙΕΣ:

  • 1960 "ΠΟΤΕ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ" JULES DASSIN

ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ, JULES DASSIN, ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΟΥΝΤΑΣ, ΤΙΤΟΣ ΒΑΝΔΗΣ, ΔΕΣΠΩ ΔΙΑΜΑΝΤΙΔΟΥ, ΝΙΚΟΣ ΦΕΡΜΑΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΜΙΧΑΗΛ, ΔΗΜΟΣ ΣΤΑΡΕΝΙΟΣ, ΑΛΕΚΑ ΚΑΤΣΕΛΗ, ΘΑΝΑΣΗΣ ΒΕΓΓΟΣ

ΜΟΥΣΙΚΗ: ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗΣ

ΜΟΝΤΑΖ: ROGER DWYRE

Ίσως η πλέον ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ταινία του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ, η Ηθογραφία εποχής του JULES DASSIN με την ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ να λάμπει στην κυριολεξία δίπλα σε μιε ΠΛΕΙΑΔΑ ΜΕΓΑΛΩΝ ΗΘΟΠΟΙΩΝ που μαζί με το "ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ" του ΜΑΝΟΥ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗ, απογείωσαν την ΤΑΙΝΙΑ στα ΠΑΓΚΟΣΜIA CHARTS.

OSCAR ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ για τον ΜΑΝΟ ΧΑΖΤΗΔΑΚΗ

ΠΡΩΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑΣ ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ για την ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ, ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΑΝΝΩΝ 1960

7 ΑΚΟΜΑ ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΕΣ ΓΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΒΡΑΒΕΙΑ

είναι ο ασσύληπτος για Ελληνική ταινία αριθμός των βραβεύσεων στο φιλμ αυτό.

  • 1963: "ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΦΑΝΑΡΙΑ"  ΒΑΣΙΛΗ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ  ("THE RED LANTENS")

TZENH KAΡΕΖΗ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΟΥΝΤΑΣ, ΜΑΙΡΗ ΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΥ, ΜΑΝΟΣ ΚΑΤΡΑΚΗΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΜΙΧΑΗΛ, ΕΛΕΝΗ ΑΝΟΥΣΑΚΗ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΛΑΔΙΚΟΥ, ΔΕΣΠΩ ΔΙΑΜΑΝΤΙΔΟΥ, ΦΑΙΔΩΝ ΓΕΩΡΓΙΤΣΗΣ, ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΧΕΛΜΗ, ΗΡΩ ΚΥΡΙΑΚΑΚΗ, ΝΟΤΗΣ ΠΕΡΓΙΑΛΗΣ

ΜΟΥΣΙΚΗ: ΣΤΑΥΡΟΣ ΞΑΡΧΑΚΟΣ

ΜΟΝΤΑΖ: ΤΑΚΗΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ, ΜΕΜΑΣ ΠΑΠΑΔΑΤΟΣ

ΣΕΝΑΡΙΟ: ΑΛΕΚΟΣ ΓΑΛΑΝΟΣ

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΣΗ: ΝΙΚΟΣ ΓΑΡΔΕΛΗΣ







Ένα ΚΛΑΣΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ που άφησε εποχή για το θέμα του στον Ελληνικό Κινηματογράφο.

ΥΠΟΨΗΦΙΟ για OSCAR ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΞΕΝΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ το 1963

Ρεσιτάλ ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ από την ΤΖΕΝΗ ΚΑΡΕΖΗ και τον ΓΙΩΡΓΟ ΦΟΥΝΤΑ.

Ρεσιτάλ ερμηνείας ψυχής από όλους τους συντελεστές του.
Ρεσιτάλ φωτογραφίας, μουσικής και κινηματογράφισης, δικαίως μια από τις ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΤΑΙΝΕΣ στον ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ στην κατηγορία του Κοινωνικού Ρεαλισμού


  • 1965: "ΤΟ ΧΩΜΑ ΒΑΦΤΗΚΕ ΚΟΚΚΙΝΟ"  ΒΑΣΙΛΗ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ
ΝΙΚΟΣ ΚΟΥΡΚΟΥΛΟΣ, ΜΑΙΡΗ ΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΥ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΟΓΛΗΣ, ΜΑΝΟΣ ΚΑΤΡΑΚΗΣ, ΦΑΙΔΩΝ ΓΕΩΡΓΙΤΣΗΣ, ΝΟΤΗΣ ΠΕΡΓΙΑΛΗΣ, ΑΓΓΕΛΟΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΜΟΥΣΙΚΗ: ΜΙΜΗΣ ΠΛΕΣΣΑΣ
ΜΟΝΤΑΖ: ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΥΡΟΠΟΥΛΟΣ
ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΣΗ: ΝΙΚΟΣ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ
ΣΕΝΑΡΙΟ: ΝΙΚΟΣ ΦΩΣΚΟΛΟΣ




Ένα Κοινωνικό Κινηματογραφικό αριστούργημα, πάλι του ΒΑΣΙΛΗ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ, με θέμα την ΕΞΕΓΕΡΣΗ των ΚΟΛΛΗΓΩΝ στο ΘΕΣΣΑΛΙΚΟ ΚΑΜΠΟ.

ΤΑΙΝΙΑ ΥΠΟΨΗΦΙΑ για ΔΥΟ OSCAR ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΞΕΝΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ και ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ

ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΑΝΝΩΝ 1966
ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ 1966 ΚΑΡΛΟΒΙ ΒΑΡΙ

  • 1971 "ΕΥΔΟΚΙΑ"  ΑΛΕΞΗ ΔΑΜΙΑΝΟΥ
ΜΑΡΙΑ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΥΤΟΥΖΗΣ, ΧΡΗΣΤΟΣ ΖΟΡΜΠΑΣ, ΚΟΥΛΑ ΑΓΑΓΙΩΤΟΥ,  ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΑΓΚΑΣ

ΜΟΥΣΙΚΗ: ΜΑΝΟΣ ΛΟΪΖΟΣ
ΜΟΝΤΑΖ: MATT MCCARTHY
ΣΕΝΑΡΙΟ: ΑΛΕΞΗΣ ΔΑΜΙΑΝΟΣ




Μια από τις ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ από εναν εξαίρετο άνθρωπο της τέχνης στην Ελλάδα , τον ΑΛΕΞΗ ΔΑΜΙΑΝΟ.

Μια ταινία, όχι τόσο εμπορική, αλλά εξαιρετική.

Μια ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΡΩΤΙΚΗ δύο νέων ανθρώπων ΝΑΡΚΟΘΕΤΗΜΕΝΗ από ΠΑΝΤΟΥ....!

Μια ταινία γεμάτη αντιφάσεις ζωής και σκέψης και γεμάτη συγκρούσεις.

Ο ΑΛΕΞΗΣ ΔΑΜΙΑΝΟΣ, προτίμησε ΕΣΚΕΜΜΕΝΑ άγνωστους ηθοποιούς για τους δύο βασικούς ρόλους και ΠΕΤΥΧΕ ΔΙΑΝΑ για να βγάλουν τα δυο νεαρά παιδιά ΟΛΗ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ τους.
Μαγική η μουσική του ΜΑΝΟΥ ΛΟΪΖΟΥ.

ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΙ ΤΩΝ ΔΕΚΑΕΤΙΩΝ 1960-1970

Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ των δεκαετιών αυτών που εξετάζουμε, ανέδειξε πληθώρα συντελεστών του, όπως ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΣ, ΣΕΝΑΡΙΟΓΡΑΦΟΥΣ, ΗΘΟΠΟΙΟΥΣ, ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΣΤΕΣ αλλά ανέδειξε και τον ΗΓΕΜΟΝΙΚΟ ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΟ ΡΟΛΟ της ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ κάτω από την φωτεινή έμπνευση και δημιουργιά ενός μεγάλου ανθρώπου, του
ΦΙΛΟΠΟΙΜΕΝΑ ΦΙΝΟΥ
και της ΦΙΝΟΣ ΦΙΛΜΣ

  • ΝΤΙΝΟΣ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ
  • ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ
  • ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΑΛΙΑΝΙΔΗΣ
  • ΑΛΕΞΗΣ ΔΑΜΙΑΝΟΣ
  • ΑΛΕΚΟΣ ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΣ
  • ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΖΑΒΕΛΛΑΣ
  • ΟΡΕΣΤΗΣ ΛΑΣΚΟΣ
  • ΝΤΙΝΟΣ ΚΑΤΣΟΥΡΙΔΗΣ
  • ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ
  • ΝΤΙΜΗΣ ΔΑΔΗΡΑΣ
είναι οι βασικότεροι ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΣ της περιόδου αυτής που οδήγησε
στο ΘΗΣΑΥΡΟ της ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗΣ του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ.








Tags: ιστορία κινηματογράφου, ελληνικός κινηματογράφος

Τα ΠΑΘΗ του ΙΗΣΟΥ στον ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ

Τα Πάθη του Ιησού Χριστού, ως μορφή Τέχνης, δεν θα μπορούσαν ποτέ να μην απασχολήσουν και τον Κινηματογράφο.

Σε όλες αυτές τις δεκαετίες της ιστορίας της η ΕΒΔΟΜΗ ΤΕΧΝΗ έσκυψε με πολλούς ομολογουμένως τρόπους θεώρησης και φιλοσοφικής θέασης πάνω στο Ιερό Δράμα και πολλοί και μεγάλοι Δραματουργοί και συντελεστές του Κινηματογράφου έδωσαν τη δική τους "εικόνα", θέωρηση, άποψη, φιλοσοφία, προσέγγιση της ύψιστης στιγμής του Ιησού.

Φυσικά στο διάβα των δεκαετιών του Κινηματογράφου, υπήρξαν και εντελώς πρόχειρες και φτηνές προσεγγίσεις και δημιουργίες, οι οποίες κατά την ταπεινή μου άποψη δεν χρήζουν ανάγκη αναφοράς μας.

Θα αναφέρω τις, αντικειμενικά, μεγαλύτερες και καλύτερες Κινηματογραφικές προσεγγίσεις πάνω στο Θείο Δράμα και από εκεί και πέρα υφίστανται και οι προσωπικές υποκειμενικές θεωρήσεις του καθένα μας, που είναι απόλυτα σεβαστές.

Πριν ξεκινήσουμε, θα ήθελα να σημειώσω ότι τόσο το HOLLYWOOD όσο και ο ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ έδωσαν μεγάλα Κινηματογραφικά μνημεία με το θέμα αυτό, ο καθένας χώρος με τη δική του οπτική γωνία

Πάμε λοιπόν να αναφέρουμε τις Κινηματογραφικές δημιουργίες, κατά χρονολογική σειρά:

1927: "KING OF KINGS" ("ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΤΩΝ ΒΑΣΙΛΕΩΝ") CECIL DE MILL
 

Ήταν η πρώτη ΒΟΥΒΗ ΜΕΓΑΛΗ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ για τα Πάθη του Ιησού από τον μεγάλο σκηνοθέτη και δημιουργό CECIL DE MILL στις ΗΠΑ.

Η Ταινία επανεκδόθηκε το 1931 αυτή τη φορά με συγχρονισμένο ήχο.

Ήταν ένα Κινηματογραφικό έργο με γιγαντισμό που θα το χαρακτήριζε κάποιος υπερθέαμα για τις συνθήκες της εποχής.

H.B. WARNER στο ρόλο του ΙΗΣΟΥ
DOROTHY CUMMING στο ρόλο της Παναγίας
ERNEST TORRENCE στο ρόλο του Πέτρου
JOSEPH SCHILDKRAUT στο ρόλο του Ιούδα
 
 
 
 
το "ΒΑΣΙΛΕΥΣ των ΒΑΣΙΛΕΩΝ" του CECIL DE MILLE είναι το μεγαλειώδες εκείνό έργο που άνοιξε το δρόμο στην Κινηματογραφική απεικόνιση του Θείου Δράματος για τη συνέχεια
 
1961: "KING OF KINGS" ("ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΤΩΝ ΒΑΣΙΛΕΩΝ") NICHOLAS RAY
 
H δεύτερη μεγάλη στιγμή στην ιστορία του Κινηματογράφου για τα Άγια Πάθη ήταν πάλι από το HOLLYWOOD από τον Αμερικάνο σκηνοθέτη NICHOLAS RAY
 
JEFFREY HUNTER στο ρόλο του ΙΗΣΟΥ
SIOBHAN MCKENNA στο ρόλο της ΠΑΝΑΓΙΑΣ
ROBERT RYAN στο ρόλο του ΙΩΑΝΝΗ ΒΑΠΤΙΣΤΗ
HURD HATFIELD στο ρόλο του ΠΙΛΑΤΟΥ
ΜΟΥΣΙΚΗ: MIKLOS ROZSA
 
 
 
 
Το μόνο έπος της MGM που δεν είχε ούτε μια υποψηφιότητα σε βασικά βραβεία. Ούτε καν για το κλασικό μουσικό θέμα του Miklos Rosza.


Η σκηνή της σταύρωσης γυρίστηκε ξανά από την αρχή, λόγω του ότι στην δοκιμαστική προβολή, οι θεατές προσβλήθηκαν για τον τριχωτό θώρακα του Jeffrey Hunter. Αρχικά τον ρόλο του Ιησού τον είχαν προτείνει στον Richard Burton.


Το στιγμιότυπο με το παλάτι του Ηρώδη και τον Ιωάννη τον Ευαγγελιστή είναι ελάχιστα παρμένο από την Βίβλο και περισσότερο από το θεατρικό έργο Σαλώμη του Oscar Wilde.
Το έργο του NICHOLAS RAY είναι μια κλασική ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΥΠΕΡΠΑΡΑΓΩΓΗ, που προσεγγίζει το Θείο δράμα δίνοντας έμφαση στο εξωτερικό, στο "γιγάντιο", στο "φαίνεσθαι", χωρίς όμως να μπορέσει να διεισδύσει στα άδυτα του θέματος.
Ακόμα και τα χαρακτηριστικά του Ιησού εξωτερικά ουδεμία σχέση έχουν γεωγραφικά με το χώρο προέλευσής του.
 
1964: "IL VANGELO SECONDO MATTEO" ("ΤΑ ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟ ΠΑΘΗ") PIER PAOLO PASOLINI
 
 H Ευρωπαϊκή απάντηση στις υπερπαραγωγές του HOLLYWOOD με την καρδιά, τη σκέψη, τον πολιτισμό του μεγάλου PASOLINI είναι ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΗ.
Γυρισμένη ταινία στα ΕΡΕΙΠΙΑ ενός Ιταλικού χωριού, με ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΕΣ ΗΘΟΠΟΙΟΥΣ, ντυμένη με την κλασική μουσική των BACH, PROKOFIEV, MOZART, o PASOLINI, ένας ....ΜΑΡΞΙΣΤΗΣ, ένας "ΑΘΕΟΣ" δίνει μακράν την πλέον ΛΥΡΙΚΗ, ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ, ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ, ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΣΤΑ ΘΕΙΑ ΠΑΘΗ.
ENRIQUE IRAZOQUI στο ρόλο του ΙΗΣΟΥ
MARGHERITA CARUSO στο ρόλο της ΠΑΝΑΓΙΑΣ νεαρά ηλικία
SUSSANA PASOLINI στο ρόλο της ΠΑΝΑΓΙΑΣ στην ύστερη ηλικία
MARCELLO MORANTE στο ρόλο του ΙΩΣΗΦ
MARIO SOCRATE στο ρόλο του ΙΩΑΝΝΗ ΒΑΠΤΙΣΤΗ
 
 
 
 
 
Ό,τι πιο αινιγματικό, αντιφατικό και ακαταμάχητα όμορφο έχει δημιουργηθεί πάνω στον Ευαγγελικό λόγο.
 Μεταφέροντας χωρίς σεναριακές παρεμβάσεις αυτό που δηλώνει ο τίτλος, ο άθεος μαρξιστής Pasolini μοιάζει καταρχήν να παλεύει με προσωπικούς του δαίμονες, να κλείνει ανεξόφλητους λογαριασμούς.
 Έτσι κι αλλιώς, ο σκηνοθέτης επιλέγει μια νεορεαλιστική προσέγγιση του λιγότερο μεταφυσικού ευαγγελίου, προσπαθώντας να ισορροπήσει ανάμεσα στο νατουραλισμό και την ποίηση.
 Η διπλωματική του διαχείριση ίσως φιλοδοξεί να προσδώσει ένα ταξικό επίχρισμα στα εξιστορούμενα γεγονότα, μόνο που αδυνατεί να υπερκεράσει το σκόπελο της ουδετερότητας - γι αυτόν το λόγο η ταινία απέσπασε διθυράμβους και από το Βατικανό.
 Ένα πείραμα που δε μπορεί να προσπεραστεί επ' ουδενί (το ειδικό του βάρος είναι απείρως μεγαλύτερο σε σύγκριση με όλες τις άλλες δημιουργίες
1965: "THE GREATES STORY EVER TOLD" ("Η ΩΡΑΙΟΤΕΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
 ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ") GEORGE STEVENS
Μια ακόμα Αμερικάνικη δημιουργία για τη ζωή του Ιησού σε όλη την ιστορική της Βιογραφία.
MAX VON SYDOW  στο ρόλο του ΙΗΣΟΥ
CHARLTON HESTON στο ρόλο του ΙΩΑΝΝΗ ΒΑΠΤΙΣΤΗ
JOSE FERRER στο ρόλο του ΚΑΪΑΦΑ
MICHAEL ANDERSON στο ρόλο του ΙΑΚΩΒΟΥ
JANET MARGOLIN στο ρόλο της ΠΑΝΑΓΙΑΣ
 
 
 
 
1977: "ΙΗΣΟΥΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΝΑΖΑΡΕΤ"  FRANCO ZEFFIRELLI
 
Η "ΕΠΙΣΗΜΗ" ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ στον κινηματογράφο για το ΘΕΙΟ ΔΡΑΜΑ. Με τη βούλα του ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ, ο Χριστιανοδημοκράτης μεγάλος σκηνοθέτης, ανεβάζει μια τεράστια παραγωγή Ευρωπαϊκής κουλτούρας, γυρισμένη στο ΜΑΡΟΚΟ για σχεδόν 10 ολάκερα χρόνια μέχρι την τελική της μορφή.
ROBERT POWELL
OLIVIA HASSEY
JAMES MASON
MICHAEL YORK
ANN BANKROFT
LAURENCE OLIVIER
ANTHONY QUINN
PETER USTINOV
IAN HOLM
STACY KEACH
FERNANDO REY
CLAUDIA CARDINALE
ROD STEIGER
Από τα ονόματα των ηθοποιών και το ύψος του καταλαβαίνετε ότι έχει σημάνει "ΓΕΝΙΚΟΣ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ" στο χώρο των ηθοποιών και των συντελεστών του Κινηματογράφου, μια ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΥΠΕΡΠΑΡΑΓΩΓΗ με ότι καλύτερο μπορούσε να συγκροτήσει ο μεγάλος σκηνοθέτης.
Η Θεώρηση της ταινίας είναι αυστηρή, λιτή, καθολική θα την λέγαμε, με έμφαση στα γεγονότα, την αφηγηση.
 
 
 
Μεγάλες, επικές θα έλεγε κανείς ερμηνείες από τεράστιες μορφές της Τέχνης.....

 
1987: "THE LAST TEMPTATION OF CHRIST" ("Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ

ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ") MARTIN SCORSESE

Εδώ έχουμε το ΣΟΚ.....!
Με τον «Τελευταίο πειρασμό» το σινεμά μπήκε στα «βαθιά» σε ό,τι αφορά την κινηματογραφική απόδοση των Παθών: πρώτη φορά θίχτηκε σε τέτοιο βάθος και απροκάλυπτα η δυαδική υπόσταση της μορφής του Ιησού. Και για πρώτη φορά αποδόθηκε το μαρτύριο της Σταύρωσης με τόσο ρεαλιστικό, ωμό τρόπο (υπό την έξοχη μουσική υπόκρουση του Πίτερ Γκάμπριελ).
 
WILLEM DAFOE
HARVEY KEITELL
VERNA BLOOM
BARBARA HERSHEY
HARRY DEAN STANTON
 
Και μόνο για τη σκηνοθετική προσέγγιση του Scorsese, αξίζει να δει κανείς την ταινία αυτή. Συγκλονιστική η απεικόνιση των εκστασιασμένων ανθρώπων που συρρέουν στον Ιορδάνη ποταμό για να βαπτιστούν, των δαιμονισμένων που βγαίνουν από τη γη και θεραπεύονται με το άγγιγμα του Ιησού, της πολυπόθητης ένωσης της Μαγδαληνής και του Χριστού που κατά τη διάρκειά της παρατηρείται ένα παιχνίδι με το φως και το σκοτάδι, σαν να προσπαθεί ο σκηνοθέτης να δηλώσει την απώλεια του θεϊκού και την αποδοχή πλέον του ανθρώπινου.

Ωραία τέλος, «ντύνει» το φιλμ η μουσική του Peter Gabriel, με τις ανάλογες εκφράσεις των συναισθημάτων της κάθε σκηνής.

Μέσα λοιπόν, από την παρουσίαση και την εστίαση στο ανθρώπινο του Ιησού, τονίζεται ακόμα περισσότερο το μεγαλείο της θεϊκής Του υπόστασης. Με τον τρόπο αυτό είναι πιο εύκολο για τον καθένα από εμάς να καταλάβουμε και να νιώσουμε το μέγεθος της θυσίας Του. Άλλωστε, μέσα από το αμαρτωλό που βιώνει στην αρχή, σιγά - σιγά κατορθώνει να κατακτήσει το μεσσιανικό Του χαρακτήρα.

Μόνο για το διαφορετικό της προσέγγισης και της παρουσίασης του Χριστού απλώς, ως ιστορικού προσώπου, αξίζει κανείς να παρακολουθήσει την ταινία αυτή.
 
 
 

 
2004: "THE PASSION OF THE CHRIST" ("ΤΑ ΠΑΘΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ") MEL

GIBSON

Η ταινία που κλείνει τον τεράστιο αυτό κύκλο των ταινιών πάνω στο Θείο Δράμα.
Σοκ και αυτή η ταινία με πολλές αμφισβητήσεις και αντιδράσεις. Μια ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ των ΠΑΘΩΝ, μια ΕΣΤΙΑΣΗ στον ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΠΟΝΟ, με ΕΝΤΟΝΗ την ΥΠΕΡΒΟΛΗ, ΑΙΜΑ παντού, με πολλές καινοτομίες και ελεύθερη προσέγγιση, με αργά βασανιστικά πλάνα με στόχο το ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ και τον ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΠΟΝΟ.
JAMES CAVIEZEL στο ρόλο του ΙΗΣΟΥ
MAIA MORGENSTERN στο ρόλο της ΠΑΝΑΓΙΑΣ
CHRISTO JIVKOV στο ρόλο του ΙΩΑΝΝΗ
FRANCESCO DE VITO στο ρόλο του ΠΕΤΡΟΥ
MONICCA BELLUCI στο ρόλο της ΜΑΓΔΑΛΗΝΗΣ
Επιβλητική και συγκλονιστική ΜΟΥΣΙΚΗ από τον JOHN DEBNEY
Γραμμένο και στην τοπική πρωτότυπη ΑΡΑΜΑΪΚΗ ΔΙΑΛΕΚΤΟ
Ακόμη, να συμπληρώσω ότι ο Gibson είχε γύρω του ένα σπουδαίο επιτελείο από τους σπουδαίους σκηνογράφους της Cinecitta` (η ταινία γυρίστηκε εξ'ολοκληρου στην Ιταλία και στους χώρους όπου έγινε και το «κατά Ματθαίον ευαγγέλιο» του Παζολίνι), έως τον διευθυντή φωτογραφίας Deschanel που βασίστηκε στον αναγεννησιακό ζωγράφο Caravaggio (γνωστός για το άψογο χειρισμό φωτός και σκιάς στα έργα του) ώστε να εμπνευστεί για τη δουλειά του εδώ.

Συμπερασματικά, το The Passion of the Christ είναι όπως και να το κάνουμε μια προσωπική ταινία - κατάθεση πίστης του Mel Gibson, ο οποίος χειρίζεται την κάμερα του χωρίς συμβιβασμούς και προσπαθεί να μεταδώσει κάτι που είναι σίγουρο ότι σε άλλους θα φανεί πολύ ενοχλητικό, ενώ άλλους θα τους αγγίξει ...; Αν μετά από αυτά πιστεύετε ότι θα το αντέξετε η αν η περιέργεια σας έχει τσιγκληθεί, δείτε το και αφήστε την ιστορία, είτε πιστεύετε είτε όχι, να σας συμπαρασύρει, ίσως μετά από αυτό να βλέπετε τα πράγματα έστω και λίγο αλλιώς και αυτό από μόνο του αξίζει ...;
Οι ερμηνείες είναι συγκλονιστικές τόσο από τον CAVIEZEL όσο και από τις MORGENSTERN & BELLUCI, σπαρακτικές και ανθρώπινες όσο ποτέ...
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Αγαπητοί Φίλες και Φίλοι,
θα κλείσω αυτή τη μεγάλη και δύσκολη διαδρομή στο Κινηματογραφικό Θείο Δράμα, με ένα βίντεο από την συγκλονιστική μουσική του JOHN DEBNEY...
Ελπίζω να κατάφερα να σας δώσω ένα τόσο τεράστιο θέμα με όσο δυνατόν πιο αξιοπρεπές τρόπο.....ελάχιστο φόρο τιμής στα Πάθη Εκείνου.......
 
 
 

 

Tags: ιστορία κινηματογράφου

ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΒΗΜΑΤΑ του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ: Η ΧΡΥΣΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ της ΑΚΜΗΣ

Περνάμε αγαπητοί συταξιδιώτες στο ΤΡΙΤΟ ΜΕΡΟΣ του αφιερώματός μας στα ΠΡΩΤΑ ΒΗΜΑΤΑ του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ.

Σήμερα θα περάσουμε στην ΧΡΥΣΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ του 1950-1960, στην αποκαλούμενη ΠΡΩΤΗ ΧΡΥΣΗ ΠΕΡΙΟΔΟ της ΑΚΜΗΣ.

Στην περίοδο αυτή, ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ, έχοντας τις εμπειρίες των προηγούμενων περιόδων, έχοντας τη βάση της ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ με την FINOS FILMS να αποτελεί τον βασικό παραγωγό, έχοντας ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΟΥΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΣ και ΣΕΝΑΡΙΟΓΡΑΦΟΥΣ, βάλτε σε όλα αυτά και ένα ΜΕΓΑΛΟ ΘΑΥΜΑΣΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΗΘΟΠΟΙΩΝ πορευόμαστε στην απογείωση.

Για να πάμε λοιπόν βήμα το βήμα σε κάποιες δημιουργίες, που σημάδεψαν αυτήν τη Χρυσή Εποχή της ΑΚΜΗΣ:

1962 "ΟΥΡΑΝΟΣ" ΤΑΚΗ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΥ

ΤΑΚΗΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ, ΦΑΙΔΩΝ ΓΕΩΡΓΙΤΣΗΣ, ΕΛΕΝΗ ΖΑΦΕΙΡΙΟΥ, ΝΙΚΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗ, ΑΙΜΙΛΙΑ ΠΙΤΤΑ

ΜΟΥΣΙΚΗ: ΑΡΓΥΡΗΣ ΚΟΥΝΑΔΗΣ


1966 "EΚΔΡΟΜΗ" ΤΑΚΗ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΥ


ΛΙΛΗ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗ, ΑΓΓΕΛΟΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ, ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΑΓΙΩΡΓΗΣ

ΜΟΥΣΙΚΗ: ΝΙΚΟΣ ΜΑΜΑΓΚΑΚΗΣ

Μια υπερβατική θεώρηση του πολέμου από τον ΕΡΩΤΑ, δοσμένη με εξαιρετική πλαστικότητα και Λυρισμό

1964: "Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ" ΚΩΣΤΑ ΜΑΝΟΥΣΑΚΗ



ΠΕΤΡΟΣ ΦΥΣΣΟΥΝ, ΕΛΛΗ ΦΩΤΙΟΥ, ΜΑΝΟΣ ΚΑΤΡΑΚΗΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΥΡΑΤ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ, ΕΦΗ ΣΑΡΡΗ

ΜΟΥΣΙΚΗ: ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΟΥΡΑΜΠΑΣ

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΣΗ: ΝΙΚΟΣ ΓΑΡΔΕΛΗΣ

Συμμετοχή στο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΑΝΝΩΝ 1965

ΕΙΔΙΚΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΜΟΣΧΑΣ (1965)


1950: "Ο ΜΕΘΥΣΤΑΚΑΣ" ΓΙΩΡΓΟΥ ΤΖΑΒΕΛΛΑ


Μια απίστευτη λυρική και ταμειακή επιτυχία του λυρικού σκηνοθέτη, που έκοψε σε πρώτη προβολή 305.000 εισητήρια, ρεκόρ απλησίαστο για την εποχή.

ΟΡΕΣΤΗΣ ΜΑΡΚΗΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΟΡΝ, ΜΠΙΛΛΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΝΙΚΟΣ ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΟΣ

ΜΟΥΣΙΚΗ: ΚΩΣΤΑΣ ΓΙΑΝΝΙΔΗΣ



Ο ΟΡΕΣΤΗΣ ΜΑΚΡΗΣ γράφει ιστορία κυριολεκτικά με ερμηνεία ψυχής που θα σφραγίσει τον Ελληνικό Κινηματογράφο. Επι 20 χρόνια ολάκερα ο μεγάλος ηθοποιός επαναλαμβάνει το μοτίβο αυτό του ρόλου.

1951: "ΠΙΚΡΟ ΨΩΜΙ" ΓΡΗΓΟΡΗ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ




ΕΛΕΝΗ ΖΑΦΕΙΡΙΟΥ, ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΖΕΡΒΟΣ, ΔΗΜΟΣ ΣΤΑΡΕΝΙΟΣ

ΜΟΥΣΙΚΗ: ΑΡΓΥΡΗΣ ΚΟΥΝΑΔΗΣ

Οι προβληματισμοί και τα όνειρα μιας εργατικής οικογένειας δοσμένη με αλήθεια, ζεστασιά, κατ' ευθείαν στην καρδιά του θεατή. Ένα έργο βασισμένο στον Ιταλικό Νεο-ρεαλισμό που δείχνει τα δόντια του Ελληνικού Κινηματογράφου.

1954: "ΜΑΓΙΚΗ ΠΟΛΗ" ΝΙΚΟΥ ΚΟΥΝΔΟΥΡΟΥ


ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΟΥΝΤΑΣ, ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ, ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ, ΘΑΝΑΣΗΣ ΒΕΓΓΟΣ, ΜΑΝΟΣ ΚΑΤΡΑΚΗΣ, ΑΝΤΡΕΑΣ ΝΤΟΥΖΟΣ, ΜΙΜΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

ΜΟΥΣΙΚΗ: ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗΣ

Γυρισμένη στη λαϊκή γειτονιά στο ΔΟΥΡΓΟΥΤΙ, αξιοποιεί ο ΚΟΥΝΔΟΥΡΟΣ όλα τα ανόθευτα λαϊκά στοιχεία για να αναδείξει τον πολιτισμό τους.

Συμμετοχή της Ελλάδας στο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΕΝΕΤΙΑΣ

1954: "ΤΖΟ Ο ΤΡΟΜΕΡΟΣ" ΝΤΙΝΟΥ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ



ΝΤΙΝΟΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ, ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ, ΧΡΗΣΤΟΣ ΤΣΑΓΑΝΕΑΣ, ΝΙΚΟΣ ΡΙΖΟΣ, ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΡΓΥΡΗΣ, ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΖΕΡΒΟΣ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΕΖΟΣ

ΜΟΥΣΙΚΗ: ΑΡΓΥΡΗΣ ΚΟΥΝΑΔΗΣ

Η πρώτη ταινία στην Ελλάδα με το σύστημα ΠΑΝΟΡΑΜΙΚΗΣ ΟΘΟΝΗΣ, φανταιζίστικη αστυνομική παρωδία με έντονες κοινωνικές προεκτάσεις, με τον ΝΤΙΝΟ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟ να λάμπει.


1953: "ΤΟ ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΞΥΠΝΗΜΑ" ΜΙΧΑΛΗ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗ



ΕΛΛΗ ΛΑΜΠΕΤΗ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΟΡΝ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΠΑΣ, ΣΑΠΦΩ ΝΟΤΑΡΑ, ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ, ΚΩΣΤΑΣ ΦΕΡΡΗΣ, ΤΑΣΩ ΚΑΒΒΑΔΙΑ

ΜΟΥΣΙΚΗ: ΑΝΔΡΕΑΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ

ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΣΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΔΙΝΒΟΥΡΓΟΥ

Εδώ ξεχωρίζει το φωτεινό δίδυμο ΛΑΜΠΕΤΗ-ΧΟΡΝ που θα σημαδέψει τον Ελληνικό Κινηματογράφο στη συνέχεια.


1955: "ΣΤΕΛΛΑ"  ΜΙΧΑΛΗ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗ

Ταινία θρύλος του Ελληνικού κινηματογράφου, ανάμεσα στις 10 καλύτερες ταινίες της ιστορίας του σε σενάριο ΙΑΚΩΒΟΥ ΚΑΜΠΑΝΕΛΛΗ

ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΟΥΝΤΑΣ,

ΣΟΦΙΑ ΒΕΜΠΟ, ΑΛΕΚΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΚΗΣ, ΒΟΥΛΑ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗ, ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ, ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΚΚΑΒΑΣ, ΤΑΣΣΩ ΚΑΒΒΑΔΙΑ

ΜΟΥΣΙΚΗ: ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗΣ





ΧΡΥΣΗ ΣΦΑΙΡΑ ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΞΕΝΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΑΝΝΩΝ


1956: "ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΕ ΤΑ ΜΑΥΡΑ" ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ



ΕΛΛΗ ΛΑΜΠΕΤΗ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΟΡΝ, ΕΛΕΝΗ ΖΑΦΕΙΡΙΟΥ, ΝΟΤΗΣ ΠΕΡΓΙΑΛΗΣ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΟΥΝΤΑΣ, ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ, ΑΝΕΣΤΗΣ ΒΛΑΧΟΣ

ΜΟΥΣΙΚΗ: ΑΡΓΥΡΗΣ ΚΟΥΝΑΔΗΣ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: WALTER LASSALY

Ταινία που ανέδειξη την εκτυφλωτική ερμηνεία της ΕΛΛΗΣ ΛΑΜΠΕΤΗ αλλά και του ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΟΡΝ

ΧΡΥΣΟ ΒΡΑΒΕΙΟ OSCAR ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΞΕΝΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ 1956

Μια ταινία ΣΤΑΘΜΟΣ, μια ταινία στην οποία έχουμε κάνει ΕΙΔΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ εδώ, που βρίσκεται και αυτή ανάμεσα στις 10 καλύτερες ταινίες του Ελληνικού Κινηματογράφου από δημιουργίας του.


1956: "Ο ΔΡΑΚΟΣ" ΝΙΚΟΥ ΚΟΥΝΔΟΥΡΟΥ



ΝΤΙΝΟΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ, ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΡΓΥΡΗΣ, ΘΑΝΑΣΗΣ ΒΕΓΓΟΣ

ΣΕΝΑΡΙΟ: ΙΑΚΩΒΟΣ ΚΑΜΠΑΝΕΛΛΗΣ

ΜΟΥΣΙΚΗ: ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗΣ

ΒΡΑΒΕΙΟ ΞΕΝΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΕΝΕΤΙΑΣ 1956

Και σε αυτήν την ταινία έχουμε κάνει ειδικό αφιέρωμα, και αυτή επίσης ανέμεσα στις 10 καλύτερες του Ελληνικού Κινηματογράφου.

Μια ταινία Νατουραλιστική, ποιητική, με την απίστευτη ερμηνεία ψυχής του μεγάλου ΝΤΙΝΟΥ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ


Όπως βλέπουμε, η ΧΡΥΣΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ της ΑΚΜΗΣ του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ, 1950-1960, αναδεικνύει δημιουργίες, που ακόμα μέχρι σήμερα είναι ΑΞΕΠΕΡΑΣΤΕΣ όχι μονάχα στην Ελλάδα αλλά φυσικά και στον ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ.

Η Ελλάδα κατακτά μια ΖΗΛΕΥΤΗ ΘΕΣΗ στο ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΤΕΡΕΩΜΑ, τα ΞΕΝΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΦΕΣΤΙΒΑΛΣ γεμίζουν με τη λάμψη των ταινιών αυτών, οι ξένοι κριτικοί και αναλυτές υποκλίνονται στην ποιότητα και στην έκφραση.

Η Έβδομη Τέχνη στην Ελλάδα γνωρίζει πλέον την ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΤΑΞΙΩΣΗ με τρόπο θαυμαστό.


Tags: ιστορία κινηματογράφου, ελληνικός κινηματογράφος

ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΒΗΜΑΤΑ του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ: η ΠΡΩΤΗ ΜΕΤΑΠΟΛΕΜΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ

Συνεχίζουμε αγαπητοί Φίλες και Φίλοι, το ταξίδι μας στα ΠΡΩΤΑ ΒΗΜΑΤΑ του Ελληνικού Κινηματογράφου.

Στο προηγούμενο είδαμε τα ΠΡΩΤΑ ΧΡΟΝΙΑ, την ΓΕΝΕΣΗ, τους ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΥΣ της Ελληνικής Κινηματογραφίας.

Σημερα θα πάμε στην ΔΕΚΑΕΤΙΑ του 1940 και στα ΠΡΩΤΑ ΜΕΤΑΠΟΛΕΜΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ.

Ο Σαρωτικός Β' ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ, η ΚΑΤΟΧΗ ερήμωσαν τα πάντα στον τόπο μας και μαζί με τα υπόλοιπα φυσικά και τον Κινηματογράφο.

Στη συνέχεια ήρθε και ο ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ με ολοκληρωτική την καταστροφή και την επίδραση.

Στην περίοδο 1940-1954 γυρίζονται 106 Κινηματογραφικές ταινίες, από τις οποίες οι 9 αφορούσαν το Έπος της Αντίστασης.

1947: ο ΒΙΩΝ ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΗΣ γυρίζει σε δικό του σενάριο τους "ΑΔΟΥΛΩΤΟΥΣ ΣΚΛΑΒΟΥΣ"

Τη μουσική γράφει ο ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗΣ, ενώ η ΕΛΛΗ ΛΑΜΠΕΤΗ κάνει την ΠΡΩΤΗ ΤΗΣ Κινηματογραφική της εμφάνιση.




Μαζί της έπαιξαν με μεγάλη επιτυχία ο ΖΩΡΑΣ ΤΣΑΠΕΛΗΣ, ο ΗΛΙΑΣ ΣΤΑΜΑΤΙΟΥ, ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΑΛΑΝΟΣ και άλλοι....


1948: Η FINOS FILMS παρουσιάζει το έργο του ΑΛΕΚΟΥ ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΥ, το εξαιρετικό "ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΞΑΝΑΡΧΟΝΤΑΙ" με μια μεγάλη γκάμμα εξαιρετικών ηθοποιών της εποχής.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΟΓΟΘΕΤΙΔΗΣ, ΙΛΙΑ ΛΙΒΥΚΟΥ, ΜΙΜΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ, ΓΕΩΡΓΙΑ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΟΥ, ΧΡΗΣΤΟΣ ΤΣΑΓΑΝΕΑΣ, ΛΑΥΡΕΝΤΗΣ ΔΙΑΝΕΛΛΟΣ

ΣΕΝΑΡΙΟ: ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΜΟΥΣΙΚΗ: ΚΩΣΤΑΣ ΓΙΑΝΝΙΔΗΣ






Ακουλουθούν αρκετά αξιόλογες ταινίες, τις οποίες και ενδεικτικά αναφέρουμε:

  • 1949: "Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΠΟΣΤΟΛΗ" του ΝΙΚΟΥ ΤΣΙΦΟΡΟΥ, που εκπροσωπεί την ΕΛΛΑΔΑ στο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΑΝΝΩΝ το 1950.
  • 1951: "ΤΑ ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ" του ΓΙΩΡΓΟΥ ΤΖΑΒΕΛΛΑ
  • 1951: "Η ΦΛΟΓΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ" του Π. ΣΠΥΡΟΥ
  • 1952: "ΑΠΟ ΕΞΗ ΜΕΙΝΑΜΕ ΔΥΟ" του Σ. ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΥ, και το περίφημο
  • 1954: "ΞΥΠΟΛΗΤΟ ΤΑΓΜΑ" του ΓΚΡΕΓΚ ΤΑΛΛΑΣ (ΓΡΗΓΟΡΗ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΥ). Το φίλμ παίχτηκε το 1954 στο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΔΙΜΒΟΥΡΓΟΥ και ήταν μεγάλη επίτευξη εκείνης της εποχής.

"ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΠΟΣΤΟΛΗ"

FINOS FILMS

ΒΑΣΙΛΗΣ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ, ΣΜΑΡΟΥΛΑ ΓΙΟΥΛΗ, ΜΙΡΑΝΤΑ ΜΥΡΑΤ, ΝΙΚΟΣ ΤΖΟΓΙΑΣ, ΔΗΜΟΣ ΣΤΑΡΕΝΙΟΣ


"ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ"

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΖΕΡΒΟΣ, ΝΙΚΟΣ ΧΑΤΖΙΣΚΟΣ, ΜΙΜΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ, ΚΟΥΛΑ ΑΓΑΓΙΩΤΟΥ, ΕΛΛΗ ΛΑΜΠΕΤΗ, ΕΛΕΝΗ ΧΑΛΚΟΥΣΗ, ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ, ΔΗΜΟΣ ΣΤΑΡΕΝΙΟΣ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΕΖΟΣ


"ΞΥΠΟΛΗΤΟ ΤΑΓΜΑ"

ΜΟΥΣΙΚΗ: ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΝΙΚΟΣ ΦΕΡΜΑΣ, ΜΑΡΙΑ ΚΩΣΤΗ




Εκπληκτικά συγκινητική ταινία που αναδείκνυε τον τρόπο που τα νέα παιδιά ζούσαν στην κατοχή με τον τρόμο και το θάνατο αντάμα κάθε μέρα......

Τελικά εκείνη η πρώτη μεταπολεμική περίοδος, αναδεικνύει και την ΠΡΩΤΗ ΟΜΑΔΑ των ΜΕΓΑΛΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΗΘΟΠΟΙΩΝ
Έλαμψαν τα πρώτα ονόματα:

ΕΛΛΗ ΛΑΜΠΕΤΗ, ΙΛΙΑ ΛΥΒΙΚΟΥ, ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΟΓΟΘΕΤΙΔΗΣ, ΝΙΚΟΣ ΤΖΟΓΙΑΣ, ΔΗΜΟΣ ΣΤΑΡΕΝΙΟΣ, ΜΙΜΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ, ΜΙΡΑΝΤΑ ΜΥΡΑΤ, ΝΙΚΟΣ ΦΕΡΜΑΣ, ΝΙΚΟΣ ΧΑΤΣΙΣΚΟΣ, ΛΑΥΡΕΝΤΗΣ ΔΙΑΝΕΛΛΟΣ, ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΠΡΩΤΟΠΑΠΠΑΣ, ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΖΕΡΒΟΣ, ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΚΑΖΑΝ, ΒΑΣΙΛΗΣ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ και άλλοι που έμελε να βάλουν το μεγάλο λιθαράκι του ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ της ΑΚΜΗΣ που θα παρακολουθήσουμε στη συνέχεια....

Tags: ιστορία κινηματογράφου, ελληνικός κινηματογράφος

ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΒΗΜΑΤΑ του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ: Οι ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΙ

ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ.....

 

Μια ολάκερη ιστορία........μια μεγάλη διαδρομή........

έχετε ποτέ αναρωτηθεί ΠΟΤΕ, ΠΟΥ, ΠΩΣ ξεκινησε αυτό το ταξίδι ;;;

Ποιοι ήταν οι πρώτοι ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΙ αυτού που ονομάζουμε ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ, πότε ξεκίνησε αυτό το Οικοδόμημα που μας χάρισε δεκαετίες δίπλα μας χαρίζοντάς μας ακόμα και σήμερα ΜΕΓΑΛΕΣ και ΟΝΕΙΡΙΚΕ ΣΤΙΓΜΕΣ ;

Φιλοδοξώ λοιπόν, στο μέτρο του δυνατού, να ψηλαφήσουμε μαζί πάλι πίσω αυτή την ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΤΡΑΤΑ στη ΓΕΝΝΕΣΗ του Ελληνικού Κινηματογράφου.

Πάμε λοιπόν και Καλό μας ....Ταξίδι.....

 

ΟΙ ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΙ

 

Το 1897, ναι δεν ακούσατε λάθος, η καινούργια εφεύρεση της Κινηματογραφικής μηχανής, έκανε την εμφάνισή της στην ΕΛΛΑΔΑ. Στην ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ, στην Αθήνα, έγινε η ΠΡΩΤΗ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΠΡΟΒΟΛΗ στην ΕΛΛΑΔΑ. Ένας ...Ιερέας ...εξόρκισε το ...."θαύμα του διαβολου" καθώς στην προβολή ...λιποθύμησαν 5 άτομα...!!!

Στις 12 ΜΑΗ 1906, γυρίζεται η ΠΡΩΤΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ "ΤΑΙΝΙΑ", που είχε να κάνει με μια ΙΔΙΩΤΙΚΗ Κινηματογράφηση των ανεπίσημων Ολυμπιακών αγώνων στην ΑΘΗΝΑ.

Το 1928, Ο Δ. ΓΑΖΙΑΔΗΣ, γυρίζει την πρώτη αξιόλογη Ελληνική ταινία "ΕΡΩΣ ΚΑΙ ΚΥΜΑΤΑ" και έτσι δημιουργείται η ΠΡΩΤΗ ΟΜΑΔΑ ΠΡΩΤΟΠΟΡΩΝ στην ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΑ στην Ελλάδα. Ποιοί ήταν αυτοί οι ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΙ του ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ στην ΕΛΛΑΔΑ ;

  • ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ
  • Κ. ΜΠΑΚΑΤΟΡΗΣ
  • Δ. ΒΡΑΤΣΑΝΟΣ
  • Α. ΜΑΝΔΡΑΣ
  • Δ.ΜΕΡΑΒΙΔΗΣ
  • Δ.ΓΑΖΙΑΔΗΣ

Αυτοί ήταν οι άνθρωποι που έβαλαν τη βάση του Ελληνικού Κινηματογράφου.

ΤΑΙΝΙΕΣ ΠΡΩΤΟΠΟΡΩΝ:

 

1916 "ΑΝΗΦΟΡΟΣ ΤΟΥ ΓΟΛΓΟΘΑ" του Δ.ΒΡΑΤΣΑΝΟΥ, με το κλασικό θέμα των ΠΑΘΩΝ.

1915 "Η ΓΚΟΛΦΩ" του Κ.ΜΠΑΚΑΤΟΡΗ

1928 "Η ΑΣΤΕΡΩ" Δ.ΓΑΖΙΑΔΗΣ

Αυτές ήταν οι ΠΡΩΤΕΣ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΕΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΠΑΡΑΓΩΓΕΣ.

Το 1931 ο ΗΧΟΣ μπήκε στον ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ. Μάλιστα στην αρχή με άπειρα τεχνικά προβλήματα, τα οποία γινόταν φιλότιμη πλην όμως άτεχνη προσπάθεια να λυθούν.

Αυτή ήταν η ΠΡΩΤΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΓΕΝΝΕΣΗΣ του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΙΝΕΜΑ, η αναφερόμενη ως ΟΜΑΔΑ των ΠΡΩΤΟΠΟΡΩΝ.



Tags: ιστορία κινηματογράφου, ελληνικός κινηματογράφος

*La Pianiste* ("Η Δασκάλα του Πιάνου")

La Pianiste (Η Δασκάλα του Πιάνου)



ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Μίκαελ Χάνεκε (Michael Haneke) 


ΧΩΡΑ: Αυστρία,Γαλλία, Γερμανία 2001 

ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 131΄

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Christian Berger 

ΜΟΥΣΙΚΗ: Martin Achenbach

ΣΕΝΑΡΙΟ:Μίκαελ Χάνεκε, βασισμένο στο βιβλίο της Ελφρίντε Γέλινεκ (Elfriede Jelinek)


ΠΑΙΖΟΥΝ: 

Isabelle Huppert, 

Annie Girardot, 

Benoξt Magimel,  

Susanne Lothar, 

Udo Samel, 

Anna Sigalevitch, 

Cornelia Kφndgen, 

Thomas Weinhappel, 

Georg Friedrich, 

Philipp Heiss, 

William Mang, 

Rudolf Melichar, 

Michael Schottenberg, 

Gabriele Schuchter, 

Dieter Berner κ.α.






Βρισκόμαστε στη  Βιέννη της καλής - υψηλής κοινωνίας, που ακούει Μπαχ, Σούμαν, Μπραμς και Σούμπερτ.

Εκεί ζει και η πρωταγωνίστριά μας η Erika - (Isabelle Huppert), η οποία είναι δασκάλα του πιάνου στο διακεκριμένο Κονσερβατόριο της Βιέννης.

Δεσποτική, απόμακρη, επιβλητική με ανύπαρκτη προσωπική ζωή και καταπιεσμένη από την αυταρχική μητέρα της που μέχρι και την ηλικία των σαράντα της, τη θεωρεί "το κοριτσάκι της", την ελέγχει και της κάνει συνεχώς παρατηρήσεις και κριτική.

Η Erika, πολλές φορές αντιδρά επιθετικά σε σημείο να δείρει τη μητέρα της και να της βγάλει κάποιες τούφες από τα μαλλιά της.






Παρά το σκληρό χαρακτήρα της όμως, και την αυστηρή και ψυχρή συμπεριφορά της, η Erika αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση προς τους μαθητές της και όλοι θέλουν να είναι στην τάξη της.




Όταν τελειώνουν όμως τα μαθήματα πιάνου,η Erika μεταμορφώνεται σε μία αυτοκαταστροφική σαδομαζοχίστρια, που με μεγάλη ευκολία αυτοτραυματίζεται με ξυραφάκι στα γεννητικά της όργανα μέσα στο μπάνιο του σπιτιού της, ενώ αμέσως μετά πλένει τα δόντια της , τρώει μαζί με τη μητέρα της σα να μην έχει συμβεί τίποτε. Δε διστάζει να ουρήσει δίπλα σε ένα αυτοκίνητο όπου μέσα έκανε έρωτα ένα ζευγάρι κι εκείνη βρισκόταν εκεί για να ικανοποιήσει τις ηδονοβλεπτικές της ορέξεις. Η διαστροφική της συμπεριφορά την οδηγεί συχνά σε sex shop  και σε peep shows όπου αρέσκεται να ακουμπά, να χαϊδεύει και να μυρίζει τα πεταμένα-χρησιμοποιημένα χαρτομάντηλα ανδρών που είχαν προηγηθεί εκεί και είχαν αυτοϊκανοποιηθεί.

Δεν έχει ερωτευτεί ποτέ και δεν δείχνει να έχει τη διάθεση να το κάνει ούτε και όταν την φλερτάρει ο γοητευτικός τριαντάρης, βιρτουόζος πιανίστας και λάτρης του χόκεϊ στον πάγο, Walter Klemmer - (Benoξt Magimel). Ενώ δεν δείχνει να ενδίδει στο φλερτ του και του συμπεριφέρεται σκληρά, ζηλεύει όταν τον βλέπει να δίνει την προσοχή του σε μία μαθήτριά της. Και με μεγάλη ευκολία βρίσκει τον τρόπο να την εκδικηθεί κάνοντάς την να τραυματιστεί πολύ άσχημα στα δάχτυλά της.

Όταν αποφασίζει να ανοίξει τα χαρτιά της στον Walter η Erika, του εξομολογείται οτι της αρέσει να την πονούν και του δίνει να διαβάσει ένα γράμμα με τους όρους της.

Όροι σκληροί, απαιτήσεις και σεξουαλικές εμμονές που μόνο ένα αρρωστημένο και διαστροφικό μυαλό θα μπορούσε να σκεφτεί και να φαντασιωθεί. O Walter σοκαρισμένος θα της απαντήσει : «Άνοιξε το καλλιεργημένο στόμα σου και δικαιολόγησε αυτές τις μαλακίες!»





Η ταινία είναι ακραία με πολλές ακραίες σκηνές ίσως χωρίς στόχο.

Κάποιους θεατές θα τους απογοητεύσει ενώ κάποιους άλλους θα τους ενθουσιάσει.

Εύκολα μπορεί να κατηγορήσει κανείς την πρωταγωνίστρια ως ανώμαλη, διαστροφική ή ακόμη και να τη λυπηθεί.

Κάποιους ίσως ακόμη και να τους εκνευρίσει, ειδικά το απότομο και ίσως δύσκολα κατανοητό τέλος της ταινίας.




Ο Γερμανός-Αυστριακός σκηνοθέτης Michael Haneke, που κατατάσσεται ανάμεσα στους πέντε καλύτερους σκηνοθέτες στον κόσμο μέχρι σήμερα, δε διστάζει να δείξει σκηνές ωμού σεξ και κακοποίησης χωρίς λογοκρισία και αναστολές. 

Η ταινία βασίζεται στο ομότιτλο, επίμαχο βιβλίο της Ελφρίντε Γέλινεκ και η διασκευή του είναι πολύ πιστή και αντικειμενική.

Ο Haneke έχει δηλώσει οτι δεν θέλει να χρησιμοποιεί μουσική στις ταινίες του γιατί πιστεύει οτι προδιαθέτουν και υποκινούν συναισθηματικά τον θεατή. Σε μία ταινία όμως με θέμα την κλασική μουσική, επιβάλεται. 

Ακούμε λοιπόν σε όλη την ταινία εκπληκτικά κομμάτια κλασικής μουσικής, όπως το 1ο Σεξτέτο του Brahms και τη Σονάτα Νο 20 του  Schubert. 










FIORINA - ANASTASIA

Tags: michael haneke, isabelle huppert

Η ΤΑΙΝΙΑ της ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ: *Ο ΔΡΑΚΟΣ* ΝΙΚΟΥ ΚΟΥΝΔΟΥΡΟΥ

....Πόσες μα πόσες φορές δεν έχετε νιώσει "μικροί", ασήμαντοι, μικρές ισοπεδωμένες ψυχούλες που ταξιδεύετε μέσα σε ένα σκληρό και γκρίζο πέλαγος της ζωής, που νιώθετε πληγωμένοι, με την πίκρα της απόρριψης διαρκώς να σας συντροφεύει, με το σκοτάδι να ντύνει την ύπαρξή σας....; πόσες ;;

Πόσες φορές σας περιγέλασαν για την αδυναμία σας ; για το τίποτά σας ; για το ότι δεν σας περιβάλει "όνομα", δεν σας περιβάλει αίγλη, δεν σας περιβάλλει αναγνωρισιμότητα.

Πόσες φορές δεν αφεθήκατε στην ιστορική συγκυρία να σας πάει, να σας ταξιδέψει σε ατραπούς που ουδέποτε διανοηθήκατε ότι θα διαβείτε ;

Και ...τότε...το ασήμαντο ανθρωπάκι.....που είναι μόνο, έρημο, απορριμένο, αδύναμο, μέσα από τις συμπτώσεις της τραγικότητας της ζωής, μεταμορώνεται σε "ΔΡΑΚΟ"...

Αποκτά αναγνωρισιμότητα στον γκρίζο Υπόκοσμο που ζεί υπό τη σκέπη του, ρημαγμένες ψυχές, μεταλλαγμένες συνειδήσεις, όνειρα ξεπουλημένα, εύκολες απαντήσεις..

Αποκτά δύναμη, Φως σε ένα κόσμο στο σκοτάδι........

Και....τότε όμως ακολουθεί την ειμαρμένη.......το πεπρωμένο....την Κάθαρση εν είδη Αρχαίας Τραγωδίας, καθώς η αποκάλυψη της αλήθειας είναι τραγική....


Αγαπητοί Φίλες και Φίλοι,

σας παρουσιάζουμε την ΤΑΙΝΙΑ ΘΡΥΛΟ του

ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

"Ο ΔΡΑΚΟΣ"

σε παραγωγή FINOS FILMS


Σε ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ:

ΝΙΚΟΥ ΚΟΥΝΔΟΥΡΟΥ

και ΣΕΝΑΡΙΟ:

ΙΑΚΩΒΟΥ ΚΑΜΠΑΝΕΛΛΗ


Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Δευτέρα 5 Μάρτη 1956

ΜΟΝΤΑΖ: ΝΙΚΟΣ ΚΟΥΝΔΟΥΡΟΣ
ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΣΤΗΣ: ΚΩΣΤΑΣ ΘΕΟΔΩΡΙΔΗΣ
ΜΑΚΙΓΙΑΖ: ΝΙΚΟΣ ΒΑΡΒΕΡΗΣ

ΜΟΥΣΙΚΗ: ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗΣ


ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ:

ΝΤΙΝΟΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ στο ρόλο του ΘΩΜΑ

ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ στο ρόλο της ΡΟΥΛΑΣ

ΘΑΝΑΣΗΣ ΒΕΓΓΟΣ στο ρόλο του ΣΠΑΘΗ

ΜΑΡΙΚΑ ΛΕΚΑΚΗ στο ρόλο της ΚΑΡΜΕΝ

και ο

ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΡΓΥΡΗΣ στο ρόλο του ΧΟΝΤΡΟΥ

ΤΟ ΘΕΜΑ

'Ενας φτωχός τραπεζοϋπάλληλος, ο ΘΩΜΑΣ (ΝΤΙΝΟΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ), μόνος, ασήμαντος, μέσα στην απλή, πεζή και στεγνή ζωή του, με την μικροκαθημερινότητά του, προσπαθώντας να βιώσει τα όποια όνειρα του αναλογούν στον μικρόκοσμό του, άξαφνα, μέσα από μια φωτογραφία, μοιάζει καταπληκτικά με τον περιβόητο "ΔΡΑΚΟ", μια μορφή του Υποκόσμου της εποχής.
Η Ζωή του αλλάζει δραματικά καθώς μια συμμορία εποχής, που ετοιμάζεται να κλέψει αρχαία για να τα πουλήσει σε έναν μεγαλοΑρχαιοκάπηλο Αμερικάνο για να ζήσει το κάθε μέλος της το δικό της όνειρο, την δική της δραπέτευση στον "παράδεισο", τον εγκαθιδρύει σαν "ΗΓΕΤΗ" και "ΑΡΧΗΓΟ".
Ο Θωμάς αποδέχεται ΜΟΙΡΑΙΑ και ΑΒΟΥΛΑ τον νέο του ρόλο, αφήνοντας τον εαυτό του να "λάμψει" έστω για μια μοναδική αλλά και συνάμα ΤΡΑΓΙΚΗ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΟΡΑ στην ταπεινή ζωή του.


ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΥΠΟΒΑΘΡΟ της ΤΑΙΝΙΑΣ

Επτά μόλις χρόνια μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο. Το κράτος των Νικητών. Η Αστυνομική τρομοκρατία, οι εξανδραποδισμοί, το ερήμωμα της υπαίθρου, η ξενητειά. Το Ρουφιανιλίκι, μόνιμη επωδός από τότε στην Κοινωνική μας ζωή, η Φτώχια, η εξαθλίωση, ο Υπόκοσμος δύο "κόσμων", αυτός της Μπέσας και της παραβατικής ανθρωπιάς και αυτός των μεγαλοαπατεώνων του παρασκηνίου.
Το ξεπούλημα της χώρας, συμβολικό στη μικρή συμμορία (Ελλην. Κράτος), όπου ξεπουλάει στον Αμερικάνο μεγαλοαπατεώνα (τυχαίο ; ) τα πολυτιμότερα αγάλματά του.....


ΤΟ ΕΙΔΟΣ της ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΑΣ στον "ΔΡΑΚΟ"

Ο Μεγάλος δάσκαλος ΝΙΚΟΣ ΚΟΥΝΔΟΥΡΟΣ
δημιουργεί μια ταινία, Ελληνικότατη, βασισμένη στον ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ ΕΞΠΡΕΣΣΙΟΝΙΣΜΟ, (Ταινία απαισιόδοξη, σκοτεινή, γεμάτη πίκρα και μελαγχολία), στον ΙΤΑΛΙΚΟ ΝΕΟΡΕΑΛΙΣΜΟ (η δύναμη της Κοινωνικής πάλης, η αγωνία για μια καλύτερη ζωή, το αύριο...), δοσμένα όμως με μια βαθειά ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ, που αναδύεται με τρόπο μαγικό στην ΜΥΣΤΑΓΩΓΙΑ όλων των μελών της συμμορίας λίγο πριν το "μεγάλο κόλπο".
Όλα αυτά δοσμένα σε ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΟ ΦΙΛΜ με Αμερικάνικα στοιχεία παραδοσιακού FILM NOIR και με τι άλλο, με την συγκλονιστική ΜΟΥΣΙΚΗ του ΜΑΝΟΥ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗ.


ΒΡΑΒΕΙΑ-ΤΙΜΗΤΙΚΕΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ

O "ΔΡΑΚΟΣ" θεωρείται η ΚΟΡΥΦΑΙΑ ΤΑΙΝΙΑ του Ελληνικού Κινηματογράφου από καταβολής του....

1ο ΒΡΑΒΕΙΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΔΙΕΘΝΕΣ ΒΡΑΒΕΙΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΕΝΕΤΙΑΣ 1956

Διακρίση που προκαλεί ρίγος για την ιστορία του Κινηματογράφου....


ΙΑΚΩΒΟΣ ΚΑΜΠΑΝΕΛΛΗΣ

σε ένα σενάριο, που πραγματικά τσακίζει "κόκκαλα", σε ένα σενάριο, που σκιαγραφεί με τρόπο μοναδικό μια ολάκερη Κοινωνία εκείνης της εποχής, με μια λέξη ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΟΣ.


ΝΙΚΟΣ ΚΟΥΝΔΟΥΡΟΣ

Ο μεγάλος Κινηματογραφικός δημιουργός, μνημείο της Ελληνικής τέχνης....αποτυπώνει ένα ανεπανάληπτο έργο τέχνης, με πενιχρά μέσα αλλά με θησαυρό έμπνευσης..


ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗΣ

Ο Μουσουργός του έρωτα, του λυρισμού, των συμβόλων, των παθών, δίνει στο "ΔΡΑΚΟ" κομμάτι του μεγαλείου του και της μουσικής του διάνοιας.

ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ

ΝΤΙΝΟΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ

Ο μεγάλος Έλληνας ηθοποιός στο απώγειο της Κινηματογραφικής του ιδιοφυιίας.
Μονάχα εκείνος θα μπορούσε να ενσαρκώσει με τρόπο ψυχεδελικό, με τρόπο εσωστρεφή, το ασήμαντο εκείνο ανθρωπάκι, τον Τραπεζικό Υπάλληλο τον Θωμά, να μετατρέπεται και να αποδέχεται στωικά, παράξενα, μοιραία το ρόλο του και την "μετατροπή" του σε ΔΡΑΚΟ.....
Στέκεται με τρόπο εκτυφλωτικό ανάμεσα στον υπόκοσμο, γεμάτος αποθέωση, καταξιωση, που ; όχι εκεί που ζητούσε και πάλευε μια ζωή αλλά στη "νύχτα", στην "παραβατικότητα", στο "παράνομο", στο "απεχθές".
Ποια μοίρα αλήθεια τον έφερε σε τέτοια μετάλλαξη ;;;
Ποια μοίρα τον οδηγεί στην ΚΟΡΥΦΩΣΗ του ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ του ΔΡΑΜΑΤΟΣ...

Απίστευτη ερμηνεία φίλες και φίλοι,
βγαλμένη μέσα από το Μύθο, από το Κινηματογραφικό απόλυτο.
Μάτια λυπημένα, ανέκφραστα, σιωπή, νεκρική νωχελικότητα, φωνή σαν κλάμα ψυχής και καρδιάς...

Τα μάτια του ΝΤΙΝΟΥ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ, ειδικά τις στιγμές που βγάζει τα Δημοσιοϋπαλληλικά του γυαλιά, είναι μοναδικά για τη λύπη και το πρόσωπό του για τη μοναξιά του.





ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΡΓΥΡΗΣ

ο μεγάλος, σεμνός τούτος Ηθοποιός, διαχρονικός Υπηρέτης του Ελληνικού Κινηματογράφου, δίνει και εδώ την παρουσία του, μοιραίος, καταλυτικός, καθοριστικός, σαν ο μικρός επικεφαλής της συμμορίας.
Ερμηνεία αληθινή, γεμάτη πόνο, εσωτερική δύναμη, έκφραση και απόγνωση.

Η Τελευταία σκηνή τους με τον ΝΤΙΝΟ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟ να παρακολουθεί τα τελευταία νεκρώσιμα βήματά του στο δρόμο είναι συγκλονιστική.


ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ

Γυναικεία παρουσία, διακριτική πλην όμως καθοριστική για το ύφος και το δέσιμο της ταινίας...



ΘΑΝΑΣΗΣ ΒΕΓΓΟΣ

Δεν χρειάζεται να πούμε λέξη για τη συμμετοχή και την ερμηνεία του θρυλικού ΘΑΝΑΣΗ μας, στον "ΔΡΑΚΟ".
Ο μεγάλος ηθοποιός μας, έχει την απαράμιλλη δυνατότητα να υπογραμμίζει μοναδικά την παρουσία του σε ταινίες με ύφος που από πρώη ματιά είναι "κόντρα" στο ύφος του.


Ο Κούνδουρος καινοτομεί και σκηνοθετικά. Ρεαλιστικές σκηνές, κοντινά πλάνα και σιωπηρές σκηνές διεκδικούν ρόλο πρωταγωνιστή. Η σκηνοθεσία χαρίζει στη ταινία γνήσια cult στιγμιότυπα και μια αίσθηση μελαγχολίας για μια κοινωνία δύσκολη και άγρια.
Η μουσική, σε συνδυασμό με τον ρεαλισμό, χαρίζουν ατμόσφαιρα φιλμ νουάρ κι ένα μοναδικό αίσθημα φόβου για μια αόρατη απειλή.

Ο Δράκος είναι, τελικά, ένα πολιτικό δράμα. Πολιτικό, όχι με την έννοια της πολιτικής, αλλά με αυτή του πολίτη, του ατόμου που ζει και βιώνει καθημερινά τα αποτελέσματα της πολιτικής και των πολιτικών. Μπορεί σε στιγμές να είναι αργό και να κουράζει το άμαθο μάτι, δείτε το όμως γιατί πρόκειται για την απαρχή του ποιοτικού ελληνικού κινηματογράφου και γιατί θα σας χαρίσει ένα φινάλε τραγικό με πολλή τροφή για σκέψη.



Δείτε την μοναδική σκηνή στο καταγώγιο με το λαϊκό χορό εν είδη χορικού Αρχαίας Τραγωδίας....
"Πικρή η ζωή μας , πικρός κι ο θάνατός μας....."
Η Αποκάλυψη....




ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ, όμορφη, απλή, εκφραστική.....
Ο Χορός, το δράμα, ο Θάνατος που χτυπά......



Το τραγικό και μεγάλο Φινάλε......
Ο Θανάσης, ο "ΔΡΑΚΟΣ" αποχωρεί από σκηνής και ζωής, σιωπηρά, σεμνά, διακριτικά και αθόρυβα όπως ήρθε, στο ξημέρωμα στο δρόμο, με τον Γιάννη Αργύρη να εκλιπαρεί για συχωρεση,.......
Ο "Δράκος" φεύγει, παραδίνεται στην άκρη του λιμανιού χωρίς να βγάλει άχνα, χωρίς να ενοχλήσει, όπως δεν ενόχλησε ποτέ.....! να φεύγει εκεί αγκαλιά με τους εργάτες, πάνω στην πλατφόρμα του φορτηγού, γαληνεμένος ; δικαιωμένος ;; όχι....! μονάχα με κατευώδιο μια Γυναικεία μορφή, την Μαργαρίτα Παπαγεωργίου να τον ξεπροβοδίζει στην έξοδό του από σκηνής και ζωής.....μοιραία, βουβά, με την ΣΙΩΠΗ να ΚΡΑΥΓΑΖΕΙ όσο ποτέ......

Tags: ντίνος ηλιόπουλος, νίκος κούνδουρος, γερμανικος εξπρεσιονισμος, ιταλικος νεορεαλισμος, φιλμ της εβδομάδας, ελληνικός κινηματογράφος