Αρχείο από 1 Οκτωβρίου 2012

Ο ΝΙΚΟΣ ΜΑΜΑΓΚΑΚΗΣ στον ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ

Φίλες και Φίλοι του Κινηματογράφου και της Μουσικής

σήμερα τη σκυτάλη στα θέματά μας παίρνει ο Τομέας της ΜΟΥΣΙΚΗΣ για τον ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ.

Συγκεκριμένα για τον Ελληνικό Κινηματογράφο, συνεχίζουμε τα προηγούμενα αφιερώματά μας σε Μουσικές Μορφές, Συνθέτες που στόλισαν και έντυσαν με τη Μουσική τους Ελληνικές Κινηματογραφικές Δημιουργίες.



Σήμερα θα σταθούμε σε έναν Λυρικό Μουσικοσυνθέτη


ΝΙΚΟΣ ΜΑΜΑΓΚΑΚΗΣ


alt

Ο Μεγάλος μας αυτός Μουσουργός, έχει ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό:

Κατάγεται από Οικογένεια Λαϊκών Μουσικών και έτσι μέσα στο δημιουργικό του γίγνεσθαι ήταν πάντα παρούσα η Λαϊκή Μουσική, κύρια της Πατρίδας του της Κρήτης.
Πάντα στο βάθος των μουσικών του συνθέσεων μπόρεσε να κρατήσει αλώβητη αυτή την ικμάδα της Λαϊκής μουσικής που την συναντάμε σε πάρα πολλές δημιουργίες του.

alt

ΣΥΝΤΟΜΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ


Ο Νίκος Μαμαγκάκης γεννήθηκε το 1929 στο Ρέθυμνο. Κατάγεται από οικογένεια λαϊκών μουσικών (μεταξύ των οποίων και ο «θρυλικός» λυράρης Ανδρέας Ροδινός).

Σπούδασε αρχικά στη Φιλαρμονική Ρεθύμνου (από 10 ετών) και στο Ελληνικό Ωδείο στην Αθήνα (1947-1953) με καθηγητές στα θεωρητικά τους Μ. Κουτούγκο, Α. Ευαγγελάτο, Μ. Βάρβογλη και Επ. Φασιανό.

Επέστρεψε στο Ρέθυμνο και ανέλαβε τη διεύθυνση του Ωδείου και της Φιλαρμονικής της πόλης.

Το 1957 συνέχισε με γερμανική υποτροφία στην Ανωτάτη Μουσική Σχολή στο Μόναχο με τους Ορφ και Γκέντσμερ.

Το 1961 και 1962 σπούδασε και ηλεκτρονική μουσική με τον J.A, Riedl.

Το 1962 πήρε το Β' βραβείο του μουσικού διαγωνισμού "Μάνος Χατζιδάκις" του ΑΤΙ, με τον "Μονόλογο" για σόλο τσέλο (ερμηνευτής ο Σωτήρης Ταχιάτης).

Το 1964 πήρε το βραβείο μουσικής του Κινηματογραφικού Φεστιβάλ Θεσ/νίκης για τη μουσική του στην ταινία «Μονεμβασιά» του Γιώργου Σαρρή.

Επίσης, το 1968, πήρε το βραβείο των κριτικών του Φεστιβάλ Θεσ/νίκης για τη μουσική του στην ταινία "Παρένθεση" του Τ. Κανελλόπουλου.

Μετά από παραμονή 8 ετών στην Ευρώπη, επέστρεψε οριστικά στην Αθήνα το 1965.

alt

Γενικά μπορούμε να πούμε ότι ο Νίκος Μαμαγκάκης "εισέβαλε" στη σύνθεση με όραμα την ανανέωση του ηχοχρώματος και την εφαρμογή δομικών και ρυθμικών σχέσεων βασισμένων σε αριθμητικές αναλογίες ολικού σειραϊσμού (κατά τα θέσφατα του Ντάρμστατ), αλλά και με πλούσιες "μνήμες" από τη δημοτική μουσική (κυρίως την κρητική).

Έτσι, αφ' ενός σε διάφορες συνθέσεις του μεταχειρίστηκε λαϊκά όργανα (κρητική λύρα, σαντούρι κ.λπ.) αφ' ετέρου σε άλλες δημιουργίες του κατάφερε, χωρίς τη χρήση αυτών των οργάνων, να ανακαλεί χαρακτηριστικό "χρώμα" επηρεασμένο από την ηχητικότητα τους.

Έτσι συχνά, κινούμενος γύρω από μια νότα (που χρησιμοποιείται στις πρωτοποριακές δημιουργίες του περίπου ως κέντρο ενός φανταστικού στόχου ή ως είδος τονικού κέντρου) πέτυχε σε ορισμένες περιπτώσεις να συν-θέσει πολύ "εύστοχα" την ελλ. δημοτική μουσική με τη μουσική της Αναγέννησης και τους σύγχρονους πρωτοποριακούς ήχους (ιδίως στα "κρητικά" έργα του) και μ' αυτό τον τρόπο, να παρουσιάσει μια ιδιοσύστατη υπερμοντέρνα (μεταμοντέρναWink μανιέρα.

[Πηγή τεχνικών μουσικών Αναφορών: Τάκης Καλογερόπουλος, "Λεξικό Ελληνικής Μουσικής", 2001 Εκδόσεις: Γιαλλελή]

alt

ΤΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΕΡΓΟ του στον ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ

Όπως καταλαβαίνουμε, το έργο του ΝΙΚΟΥ ΜΑΜΑΓΚΑΚΗ στον ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ είναι πάρα πολύ μεγάλο.

Ξεκινάει το 1964, οπως ήδη είπαμε, στην ταινία "ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑ" του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΑΡΡΗ και δεν έχει τέλος καθώς βρίσκεται σε εξέλιξη ακόμα στις μέρες μας.

Τελευταία του Μουσική δουλειά, φέτος, το 2012, στην ταινία του ΚΩΣΤΗ ΖΟΥΛΙΑΤΗ  "ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΙΣ: Η ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΧΡΗΣΤΟΥ"

Ήδη μετράει 48 ολάκερα γόνιμα χρόνια μουσικής δημιουργίας, μισό αιώνα προσφοράς.

Έχει γράψει τη ΜΟΥΣΙΚΗ σε 36 Κινηματογραφικές ταινίες.

Ανάμεσά τους παρελαύνουν δύο κατηγορίες. Κάποιες, μεγάλες, πασίγνωστες κλασικές Ελληνικές ταινίες που έχουν καταξιωθεί στη μνήμη μας από τον παραδοσιακό Ελληνικό Κινηματογράφο όπως είναι η Μουσική του στα έργα:

  • 1968  "ΜΙΑ ΙΤΑΛΙΔΑ ΑΠ ΤΗΝ ΚΥΨΕΛΗ"
  • 1968 "ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΤΟΥ ΜΙΣΟΥΣ"
  • 1968 "Η ΑΡΧΟΝΤΙΣΣΑ ΚΑΙ Ο ΑΛΗΤΗΣ"
  • 1969 "Η ΩΡΑΙΑ ΤΟΥ ΚΟΥΡΕΑ"
  • 1969 "Η ΔΑΣΚΑΛΑ ΜΕ ΤΑ ΧΡΥΣΑ ΜΑΛΛΙΑ"
  • 1969 "Η ΝΕΡΑΪΔΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙ"
alt

Η ¶λλη κατηγορία του Ελληνικού Κινηματογράφου, στην οποία έγραψε επίσης την υπέροχη Μουσική του, είναι αυτή που καλούμε "Ποιοτικό ή νεώτερο" όπως στα έργα:
  • 1966 "ΕΚΔΡΟΜΗ" ΤΑΚΗ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΥ
  • 1967 "ΨΩΜΙ ΓΙΑ ΕΝΑ ΔΡΑΠΕΤΗ" ΚΩΣΤΑ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
  • 1969 "Η ΔΙΚΗ ΕΝΟΣ ΑΘΩΟΥ" ΚΩΣΤΑ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
  • 1982 "ΤΟ ΦΡΑΓΜΑ" ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΑΚΡΗ
  • 1985 "BORDELLO" ΝΙΚΟΥ ΚΟΥΝΔΟΥΡΟΥ
  • 1982 "ΑΡΠΑ ΚΟΛΛΑ" ΝΙΚΟΥ ΠΕΡΑΚΗ
  • 1984 "ΛΟΥΦΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΛΛΑΓΗ" ΝΙΚΟΥ ΠΕΡΑΚΗ
alt

Για τις ΒΡΑΒΕΥΣΕΙΣ του ήδη κάναμε σχετική Αναφορά πιο πάνω.

Αυτός είναι ο μεγάλος Λυρικός, τρυφερός, ρομαντικός Μουσικοσυνθέτης μας ΝΙΚΟΣ ΜΑΜΑΓΚΑΚΗΣ.

Με ΜΟΥΣΙΚΗ βγαλμένη μέσα απ τα σπλάχνα της Ελληνικής Λαϊκής Μουσικής, έντυσε μουσικά άπειρες Κινηματογραφικές στιγμές που μας έχουν μείνει για πάντα ανεξίτηλες και αξέχαστες.

Σαν κλείσιμο στο αφιέρωμά μας θα προσπαθήσουμε να θυμηθούμε μερικές πιο χαρακτηριστικές από αυτές

alt





Απ την ταινία "ΣΙΛΟΥΕΤΤΕΣ" του ΚΩΣΤΗ ΖΩΗ, 1967, με την απαράμιλλη φωνή της ΚΑΙΤΗΣ ΧΩΜΑΤΑ




Συγκλονιστική μουσική από το Φινάλε της λυρικής ταινίας "ΕΚΔΡΟΜΗ"  1966, του ΤΑΚΗ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΥ με τη φωνή μιας άλλης Ιέρειας του Νέου Κύματος, την ΠΟΠΗ ΑΣΤΕΡΙΑΔΗ



Εδώ η αντίστοιχη Εισαγωγή από την ίδια συγκλονιστική ταινία......



Εδώ στο συγκλονιστικό τραγούδι "ΑΠΟΨΕ ΓΙΑ ΣΕΝΑ" με τη φωνή της ΠΟΠΗΣ ΑΣΤΕΡΙΑΔΗ, στιγμή αξέχαστη, στην ταινία του ΝΤΙΝΟΥ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ "ΜΙΑ ΙΤΑΛΙΔΑ ΑΠ ΤΗΝ ΚΥΨΕΛΗ" 1968



Το αξέχαστο "Σ' ΑΓΑΠΩ" με την θρυλική φωνή της ΤΖΕΝΗΣ ΒΑΝΟΥ απ' την μεγάλη ταινία του ΝΙΚΟΥ ΦΩΣΚΟΛΟΥ  "ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΤΟΥ ΜΙΣΟΥΣ"  1969



"ΣΤΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΜΑΣ" ερμηνεύει μοναδικά η ΠΟΠΗ ΑΣΤΕΡΙΑΔΗ απ την ταινία του ΝΤΙΝΟΥ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ "Η ΩΡΑΙΑ ΤΟΥ ΚΟΥΡΕΑ"



1968, χρυσή χρονιά δημιουργιών, στο αξέχαστο λαϊκό ζεϊμπέκικο "Η ΑΓΑΠΗ ΘΕΛΕΙ ΔΥΟ" με το μεγάλο δίδυμο εκείνης της εποχής ΑΛΙΚΗ ΒΟΥΓΙΟΥΚΛΑΚΗ-ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΑΠΑΜΙΧΑΗΛ στην ταινία του ΝΤΙΝΟΥ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ  "Η ΑΡΧΟΝΤΙΣΣΑ και ο ΑΛΗΤΗΣ"



1969, Το λόγο έχει η Κρητική Λύρα, στο "Η ΝΕΡΑΪΔΑ και το ΠΑΛΗΚΑΡΙ" Κλασική μουσική κινηματογραφική σκηνή στο έργο του ΝΤΙΝΟΥ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ



Η Εκπληκτική εισαγωγή του ΝΙΚΟΥ ΜΑΜΑΓΚΑΚΗ στην "ΑΡΧΟΝΤΙΣΣΑ και ο ΑΛΗΤΗΣ", πραγματικά πανέμορφη......



Απ την ταινία του ΝΤΙΝΟΥ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ  "Η ΔΑΣΚΑΛΑ ΜΕ ΤΑ ΞΑΝΘΑ ΜΑΛΛΙΑ" 1969



Θρίλλερ Φθινοπώρου: ALEJANDRO AMENABAR: "ΟΙ ΑΛΛΟΙ" (THE OTHERS)

Αγαπητές Φίλες και Φίλοι

Το Φθινόπωρο με τις σκιές του, τον βαρύτερο ουρανό του, τα έντονα χρώματα στον Ουρανό και τον Ηλεκτρισμό στην ατμόσφαιρα, προσφέρεται Κινηαμτογραφικά για 

ΘΡΙΛΛΕΡ

Έτσι λοιπόν σήμερα διαλέγουμε στα πλαίσια του Φιλμ της Εβδομάδας να "δούμε" την ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ του ΧΙΛΙΑΝΟΥ Σκηνοθέτη



ALEJANDRO AMENABAR



"ΟΙ ΑΛΛΟΙ"


("THE OTHERS")

alt

Μια πραγματικά εκπληκτική Κινηματογραφική Ταινία που αποθεώνει το χώρο του ΘΡΙΛΛΕΡ σε ανώτερα ποιοτικά επίπεδα.

Μια ταινία που τόσο σεναριακά, θεματικά, σκηνογραφικά, σκηνοθετικά αλλά και ερμηνευτικά καθηλώνει τον θεατή από το πρώτο έως το τελευταίο ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΛΕΠΤΟ.

Θέμα εντελώς ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΟ και έξω από τα ΚΑΘΙΕΡΩΜΕΝΑ.

Ατμόσφαιρα θρίλλερ μοναδική, σκοτεινή, με απίστευτα χρώματα

Σκηνογραφία κλασική ενταγμένη στο βαρύ κλασικό χώρο στον οποίο και εξελίσσεται.

Σκηνοθεσία μελετημένη μέχτι την τελευταία λεπτομέρεια, ευρηματικότητα, δουλειά πραγματικά ψυχής.

Ερμηνείες από τον πρώτο έως τον τελευταίο ηθοποιό σε ύψιστα επίπεδα Κινηματογραφικής υποκριτικής.

alt

Για πολλούς θεωρήθηκε το 2001 ως το ΘΡΙΛΛΕΡ της ΧΡΟΝΙΑΣ.

Ίσως να μην είναι υπερβολικός ο όρος.

alt


ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ


ΠΡΕΜΙΕΡΑ στην ΕΛΛΑΔΑ: 14 ΔΕΚΕΜΒΡΗ 2001

ΣΕΝΑΡΙΟ-ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ:  ALEJANDRO AMENABAR

Δ/ΝΤΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ:  JOSE ANTONIO GARCIA TAPIA

ΜΟΝΤΑΖ:  NACHO RUIZ CAPILLAS

ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ:  SONIA GRANDE

ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΥΝΘΕΣΗ: ALEJANDRO AMENABAR

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΣΗ:  JAVIER AGGUIRRESABRE

alt

ΒΑΣΙΚΕΣ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ


NICOLE KIDMAN στο ρόλο της GRACE

ERIC SYKES στο ρόλο του Mr. EDMUND TUTTLE

FIONNULA FLANAGAN στο ρόλο της Mrs. BERTHA MILLS

CHRISTOPHER ECLESTON στο ρόλο του CHARLES

ALAKINA MANN στο ρόλο της ANNE

ELAINE CASSIDY στο ρόλο της LYDIA

alt


ΤΟ ΘΕΜΑ


Βρισκόμαστε κλασικά σε ένα μουντό, απομακρυσμένο, παραδοσιακό Βρεττανικό Πύργο, στον οποίο μένει μια νεαρή Γυναίκα με τα δύο μικρά της παιδιά, τα οποία πάσχουν από μια σοβαρή ανεξήγητη ασθένεια που δεν μπορούν να ανεχτούν το φως του ήλιου.

Συνεπώς όλος ο χώρος διέπεται από το δέος του σκοταδιού και του ημίφωτος.

Στο σπίτι επικρατούν κάποιοι ανεξήγητοι και παράξενοι κανόνες σύμφωνα με τους οποίους κάθε χώρος πρέπει να κλειδώνεται και να απομονώνεται.

Το προσωπικό στον πύργο με επικεφαλής ένα Ηλικιωμένο ζευγάρι είναι ιδιαίτερα μυστικοπαθές και παράξενο.

Κάτι πολύ βαρύ και παράξενο βαραίνει συνέχεια την ατμόσφαιρα σαν "κάτι" η "κάποιοι άλλοι" να υπάρχουν στο χώρο.

Η Γυναίκα αρχίζει σταδιακά να γλιστράει σε άλογες καταστάσεις και η ατμόσφαιρα μυστηρίου ολοένα και κορυφώνεται......


alt

ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΚΗ ΦΟΡΜΑ

Ο Χιλιανός 40χρονος σήμερα Σκηνοθέτης δίνει στους "ΑΛΛΟΥΣ" Δείγματα του πολύ μεγάλου καλλιτεχνικού του ταλέντου.

alt

Ένας καλλιτέχνης που στο διάβα του καλύπτει τα πάντα:


ΣΕΝΑΡΙΟ, ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ, ΜΟΝΤΑΖ, ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΥΝΘΕΣΗ, ΠΑΡΑΓΩΓΗ

Τι άλλο δηλαδή να περιμένει κανείς.

Στην ταινία "ΟΙ ΑΛΛΟΙ" ο AMENABAR γράφει, δημιουργεί και σκηνοθετεί ένα ΘΡΙΛΛΕΡ ΨΥΧΗΣ και ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ ΜΟΝΑΔΙΚΟ.

Ένα θρίλλερ απόλυτα ΚΛΕΙΣΤΟΦΟΒΙΚΟ, κατ΄αναλογία στο στυλ και του MICHAEL SHYAMALAN, πανώ σε φόρμες του HITCHCOCK, του KUBRICK.

Όμως εδώ, δίνει το ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΣΤΙΓΜΑ.

Ένα θρίλλερ που δεν έχει ουδεμία σχέση με Χολυγουντιανά "αίματα" και άλλα τέτοια ευτελή του τρόμου.

Ένα θρίλλερ που ο ΤΡΟΜΟΣ, η ΑΓΩΝΙΑ, ο ΦΟΒΟΣ, ο ΠΑΝΙΚΟΣ είναι βιώματα που τα βλέπεις και τα νιώθεις παντού να καιροφυλακτούν σε κάθε καρέ του, σε κάθε εικόνα του.

Ειδικά όσο προχωρά η ταινία τόσο ξεδιπλώνεται το μεγαλείο της πραγματικά.

Ο AMENABAR σκηνοθετεί με κοντινά πλάνα, με σκούρο αλλά έντονο χρώμα, με υποβλητικό φωτισμό, με έμφαση στα πρόσωπα, στο χώρο.

alt


alt

ΟΙ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ


NICOLE KIDMAN   Α' ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ ΡΟΛΟΣ στο ρόλο της GRACE


Μια ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΜΟΡΦΗ και ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ, η GRACE, το απόλυτο ΠΡΟΣΩΠΟ στην ΤΑΙΝΙΑ.

Ρόλος που κυριαρχεί συντριπτικά σε όλο το μοτίβο του Φιλμ και καθορίζει την πορεία όλων.

Η NICOLE KIDMAN είναι "ανυπόφορα" ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ

Η Μεγάλη Αυστραλιανή Ηθοποιός δίνει μαθήματα υποκριτικής σε έναν ρόλο με τεράστιες απαιτήσεις που στην κυριολεξία, όπως είπαμε, σέρνει όλη την ταινία.

alt

alt

FIONNULA FLANAGAN στο ρόλο της MRS. BERTHA MILLS

alt

Η Ιρλανδέζα ηθοποιός δίνει το δικό της ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΕΣ ΣΤΙΓΜΑ στην ταινία υπηρετώντας το ρόλο της Οικονόμου στον Πύργο.

Η Γλώσσα της, η στάση της, η υποκριτική της, αγγίζουν απλά και απέριττα την αλήθεια και το μεγάλο μέσα στο λιτό.

ALAKINA MANN & JAMES BENTLEY

Τα δύο μικρά παιδιά της ταινίας είναι ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΑ.

Πραγματικά σε πιάνει δέος πως ηλικιακά τόσα μικρά παιδιά μπορούν να έχουν να εκφράσουν με τέτοιο τρόπο το τεράστιο ταλέντο τους.

alt

CHRISTOPHER ECCLESTON στο ρόλο του CHARLES STEWART

Ο Δραματικός ¶γγλος Ηθοποιός έχει μια πολύ καλή και φυσικά αντάξια της δραματικής του υποδομής παρουσία στην ταινία ερμηνεύοντας τον σύζυγο της GRACE.


ERIC SYKES στο ρόλο του MR. EDMUND TUTTLE

Ένας ακόμα κλασικός Βρεταννός Ηθοποιός του δραματολογίου δύσκολων ρόλων, εδώ σε μια ερμηνεία εξ 'ισου εξαιρετική

ELLAINE CASSIDY στο ρόλο της LYDIA

alt

Με τους λοιπούς συνθέτει το δύσκολο και ποιοτικό puzzle ερμηνειών στο έργο. 

alt

ΟΙ ΒΡΑΒΕΥΣΕΙΣ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ

"ΟΙ ΑΛΛΟΙ" του AMENABAR έχουν στο παλμαρέ τους: 22 ΔΙΕΘΝΗ ΒΡΑΒΕΙΑ και 36 ακόμα ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΕΣ, αριθμός πραγματικά ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟΣ για μοναδική ταινία.

Ανάμεσα στις βραβεύσεις ξεχωρίζουν:

  • ACADEMY FOR FICTION, FANTASY, HORROUR FILMS ΔΥΟ ΒΡΑΒΕΙΑ για τις NICOLE KIDMAN & FIONNULA FLANAGAN
  • 10 ΒΡΑΒΕΙΑ ΦΕΣΤΙΒΑΛ GOYA 
  • ΥΠΟΨΗΦΙΟ ΧΡΥΣΗ ΣΦΑΙΡΑ ΗΠΑ
  • ΥΠΟΨΗΦΙΟ ΧΡΥΣΟ ΛΙΟΝΤΑΡΙ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΕΝΕΤΙΑΣ για ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΤΑΙΝΙΑ

alt

alt

alt

Απολαύστε λοιπόν φίλες και φίλοι ένα μοναδικό θρίλλερ πραγματικά συγκλονιστικό γεμάτο ατμόσφαιρα αλλά το κυριότερο με το ΑΝΑΠΑΝΤΕΧΟ στην κυριολεξία να ΑΝΑΤΡΕΠΕΙ όλα τα δεδομένα.

Μια δημιουργία που δείχνει το βάθος και την ποιότητα του ΛΑΤΙΝΟΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ σε συνδυασμό με την ΑΓΓΛΟΣΑΞΩΝΙΚΗ επιρροή.





SYLVIA KRISTEL: Έσβησε διακριτικά η *Εμμανουέλλα* των Πόθων

alt


SYLVIA KRISTEL


Η Διάσημη Ολλανδέζα Ηθοποιός, καθιερωμένη στην Κινηματογραφική ιστορία ως η θρυλική Αισθησιακή "ΕΜΜΑΝΟΥΕΛΛΑ" έσβησε μόλις στα 60 της χρόνια δίνοντας χρόνια τώρα με Αξιοπρέπεια σκληρή μάχη με τον Καρκίνο.

Έναν Καρκίνο, που δυστυχώς την πάλευε και την τυραννούσε χρόνια, στην κυριολεξία σκάβοντας τον κορμί που χάρισε ανείπωτες ηδονές και φαντασιώσεις στην δεκαετία του 1970 στον Αισθησιακό Κινηματογράφο.

Μια ασθένεια που δυστυχώς έχει άμεση σχέση με τις μανιώδεις προτιμήσεις και καταπονήσεις που υπέβαλε το σώμα της, όντας μανιώδης καπνίστρια από τα 11 της χρόνια δυστυχώς.

alt


Σαν ένδειξη Τιμής και Σεβασμού στη Μνήμη της δεν θα δημοσιεύσουμε φωτογραφίες από τα ύστερα και τωρινά της χρόνια γιατί πραγματικά άπειρες φορές η ασθένειες της ζωής είναι αποκρουστικά εχθρικές προς τον άνθρωπο και σε αυτό που καλούμε αισθητική.

Για μας, για όλους, ίσως περισσότερο στους άντρες αλλά πιστεύω και στις Γυναίκες η SYLVIA KRISTEL θα μείνει στη μνήμη μας όπως ακριβώς καταγράφτηκε από τις κάμερες και τα αισθησιακά καρέ και σεκάνς των ερωτικών ταινιών της.

Και τούτο γιατί αυτό πιστεύουμε ότι της αξίζει.

alt

Επίσης θα μπορούσε να αναρωτηθεί κάποιος γιατί τόσος "θόρυβος" και αφιερώματα για μια Ηθοποιό που δεν ήταν δα και από εκείνες που άφησαν το στίγμα τους στην Υποκριτική του Κινηματογράφου και της Έβδομης Τέχνης γενικότερα.

Βάσιμο το ερώτημα. Η SYLVIA KRISTEL, Δωρικά και Λιτά πανέμορφη, αισθησιακή και ερωτική δεν ήταν και η GRETA GARBO της Τέχνης ή κάτι αντίστοιχο.

Όμως Η Τέχνη δεν συνίσταται μονάχα στην προβολή της υποκριτικής δύναμης αλλά και στη Θετική επίδραση που άφησε το πέρασμα ενός καλλιτέχνη στον Κινηματογράφο.

Η SYLVIA KRISTEL ακροβάτισε με τρόπο αρμονικό ανάμεσα στο Πορνό και στον Ερωτικό Κινηματογράφο.

Υπήρξαν και υπάρχουν μετά από εκείνη δεκάδες μεγάλες σήμερα και φτασμένες STAR του HOLLYWOOD που ενώ υποκριτικά στην ουσία είναι ένα "Τίποτα", καθιερώθηκαν όμως μέσα από την Εμφάνιση του σώματός του και των προσόντων τους.

alt


Στα πλαίσια αυτά λοιπόν και με "καθαρή συνείδηση" το CINEFIL ακουμπάει τη δική του κατάθεση Μνήμης σε μια Σκηνική παρουσία που προκάλεσε ρίγη παγκόσμια στις Κινηματογραφικές και όχι μόνο αίθουσες και όπως θα δούμε παρακάτω, σημάδεψε το πέρασμά της με τεράστια Αποδοχή θεάματος αλλά και Χρημάτων, τα οποία όμως, και εδώ είναι το Οξύμωρο, ΟΥΔΕΠΟΤΕ έφτασαν στα χέρια της.

alt

Η SYLVIA KRISTEL γεννήθηκε στις 28 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 1952 στην ΟΥΤΡΕΧΤΗ της ΟΛΛΑΝΔΙΑΣ και άφησε την τελευταία της Πνοή στον Ύπνο της, ναι, σε έναν ταραγμένο και άρρωστο ύπνο, στις 18 Οκτώβρη του 2012.

Διακριτικά έσβησε δίνοντας μάχη εδώ και χρόνια με την σκληρή Νόσο.

Η Φιλμογραφία της ξεκινάει το 1973 με την ταινία: "FRANK AND EVA" του PIM DE LA PARRA και ολοκληρώνεται το 2010 στην ταινία του OGNJEN SCILICIC  "TWO SUNNY DAYS"

Συμμετείχε σαν Ηθοποιός σε 58 Κινηματογραφικές ταινίες αλλά εκείνες που απογείωσαν τη Φήμη της παγκόσμια στον Σύγχρονο Κινηματογράφο ήταν φυσικά οι ταινίες με την

"ΕΜΜΑΝΟΥΕΛΛΑ".

  • 1974  "EMMANUELLE" του JUST JAECKIN
alt
  • 1975 "EMMANUELLE 2: L' ANTIVIERGE" του FRANCIS GIACOBETTI

alt


  • 1981  "PRIVATE LESSONS"  του ALAN MYERSON
alt
  • 1981  "O ΕΡΑΣΤΗΣ ΤΗΣ ΛΑΙΔΥ ΤΣΑΤΕΡΛΥ" του JUST JAECKIN
alt

Αυτές ήταν και οι ταινίες που την έκαναν διάσημη στην ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΣΚΗΝΗ.


Παρά την πρωτοφανή αποδοχή των ταινιών της και παρά τις εισπράξεις-ρεκόρ, η ίδια η KRISTEL ελάχιστα καρπώθηκε. 

Για τον ρόλο της στην «Εμμανουέλα» , έλαβε ως αμοιβή μόλις 6.000 δολάρια, με την ταινία, μολονότι αυστηρά ακατάλληλη για ανηλίκους, να σημειώνει εισπράξεις 100 εκατ. δολαρίων παγκοσμίως! 

Στη δεύτερη ταινία της σειράς, η οποία στην Ελλάδα προβλήθηκε με τον τίτλο «Εμμανουέλα Νο2: η Αντιπαρθένα», η Κριστέλ έλαβε 100.000 δολάρια, ποσό που και πάλι εκτιμήθηκε ως μικρό σε σχέση με τα συνολικά έσοδα του φιλμ. 

Δέσμια της εικόνας και του ρόλου της στην «Εμμανουέλα», η SYLVIA KRISTEL δεν κατάφερε να απαγκιστρωθεί από αυτού του είδους τη φιλμογραφία.

 Ακόμη και όταν αναζήτησε μια καριέρα στις Ηνωμένες Πολιτείες, ακολουθώντας τον βρετανό ηθοποιό και δεύτερο σύζυγό της Ιαν ΜακΣέιν, βρέθηκε να της προτείνονται σταθερά σενάρια με ρόλους ως αντικείμενο του πόθου. Και όταν θα μπορούσε να βγάλει τουλάχιστον πολλά χρήματα, εκείνη, δέσμια άλλων δαιμόνων όπως η χρήση κοκαΐνης, έκανε τραγικές επιλογές.

Στο ντοκιμαντέρ του 2005 «Hunting Emmanuelle» η SYLVIA περιγράφει πώς εξαιτίας της εξάρτησής της από την κοκαΐνη και της ανάγκης της για ρευστό, πούλησε στον ατζέντη της για μόλις 150.000 δολάρια τα ποσοστά της στην σεξοκωμωδία «Private Lessons» (1981), η οποία ξεπέρασε τα 26 εκατ. δολάρια εισπράξεις μόνο στις ΗΠΑ!

alt

alt

alt

Αυτή λοιπόν ήταν πλέον η "θρυλική" ερωτική και αισθησιακή SYLVIA KRISTEL που άνοιξε με την σκηνική της παρουσία τον ΑΙΣΘΗΣΙΑΚΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ της δεκαετίας του 1970 σαν πρωτοπόρος.

Την κρατάμε στη μνήμη μας γλυκά και τρυφερά σαν την αίσθηση που τόσο μα τόσο απλόχερα και γνήσια προσέφερε στα εκατομμύρια των θεατών της.

Καλό σου Ταξίδι "ΕΜΜΑΝΟΥΕΛΛΑ" των στιγμών, των πόθων, των ηδονών και των αισθήσεων...

Μακάρι να βρεις την Ηρεμία και τη Γαλήνη που άξιζες τα τελευταία σου δύσκολα χρόνια....

alt

alt




Σας αφήνουμε με τη μνήμη και του Μουσικού θέματος του HERVE ROY που πραγματικά μένει χαρακτηριστικό μέχρι σήμερα.....

alt

Και ο ....Θεός έπλασε τη ΓΥΝΑΙΚΑ: **BRIGITTE BARDOT**

Μύθος ; Σύμβολο του Σεξ  ; Αστέρι παγκόσμιας Αναγνωρισιμότητας ;

Ηθοποιός της Χρυσής δεκαετίας και Κύματος του Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου στις δεκαετίες 1960-70 ;

Έμβλημα της Γυναικείας Χειραφέτησης ;

Όπως και να την αποκαλέσει κανείς, η


BRIGITTE BARDOT


Το μαγικό και λαμπερό της πέρασμα από την ΓΥΝΑΙΚΑ-ΠΑΙΔΙ στην ΓΥΝΑΙΚΑ FEMME FATALE είναι γεμάτη λάμψη και έκφραση

Προκλητική, Ενζενύ και Ελευθεριάζουσα σε μια εποχή δύσκολη και συντηρητική έδωσε το δικό της αέρα στο να σπάσουν τα δεσμά, τα όρια και οι προκαταλήψεις.

Είναι η ΓΛΥΚΙΑ μας B.B.

Είναι το χαμόγελο και η καλλιτεχνική εκείνη παρουσία που γέμισε με πλείστα όσα αισθήματα το κορμί αλλά και το νου μας.


alt


alt


Από που να αρχίσει κανείς λοιπόν και που να σταθεί λέγοντας κάποια πράγματα για την λαμπερή B.B.

Δύσκολο το εγχείρημα καθώς η πορεία της στον ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ αλλά και γενικά στο χώρο είναι εντυπωσιακή.

Η BRIGITTE BARDOT γεννήθηκε στο Παρίσι, στις 28 Σεπτεμβρίου 1934, στο νούμερο 5 της Πλατείας Βιολέ, στο 15ο διαμέρισμα της πόλης.

Καταγόμενη από ένα αστικό περιβάλλον, με πατέρα βιομήχανο, ιδιοκτήτη των εργοστασίων Μπαρντό, και μητέρα που ασχολούνταν με οικιακά.

Η  νεαρή BRIGITTE έλαβε αυστηρή μόρφωση στο πλευρό της αδερφής της, Μαρί-Ζαν.

Από πολύ μικρή, έδειξε μεγάλο ενθουσιασμό για τον κλασικό χορό και έκανε τα πρώτα της βήματα σε ηλικία 7 ετών, στα cours Bourgat.

Το 1949, μπαίνει στο Ωδείο του Παρισιού από όπου παίρνει την πρώτη της τιμητική διάκριση.

Ο πατέρας της, ο οποίος είχε επαινεθεί από την Γαλλική Ακαδημία για μια ποιητική συλλογή, είχε πάθος με τον κινηματογράφο και του άρεσε πολύ να κινηματογραφεί.

Χάρις σε αυτό, υπάρχουν πολλά φιλμ με την Μπαρντό σε παιδική ηλικία, πράγμα σπάνιο για την εποχή εκείνη.

Η μητέρα της, που την αποκαλούσαν Τοτί, αγαπούσε ιδιαίτερα τη μόδα και το χορό. Έτσι, η οικογένεια Μπαρντό ήταν μέλος της υψηλής κοινωνίας και επισκεπτόταν συχνά το λεγόμενο tout-Paris. Είχαν επαφές με πολλούς διευθυντές του Τύπου, του θεάτρου, του κινηματογράφου, αλλά και ανθρώπους της μόδας.


alt


Το 1949, σε ηλικία 15 ετών, προσελήφθη από τη διευθύντρια των περιοδικών ELLE και Le Jardin des Modes, Ελέν Λαζαρέφ, στενή φίλη της μητέρας της. 

Πολύ σύντομα, η BRIGITTE προήχθη σε μασκότ του περιοδικού ELLE, στο οποίο και έκανε εξώφυλλο το 1950.

Χάρις σε αυτό το εξώφυλλο, ο σκηνοθέτης Μαρκ Αλεγκρέ την ξεχώρισε και της πρότεινε ένα ρόλο στην επόμενη ταινία του, «Les lauriers sont coupιs». Η ταινία τελικά δε γυρίστηκε, μα χάρις σε αυτή την περίσταση η Μπριζίτ γνώρισε έναν νέο βοηθό, τον μεγάλο  Ροζέ Βαντίμ.

Από τότε οι δύο ερωτευμένοι, εκείνη μόλις 15 ετών, εκείνος περίπου 22, έγιναν αχώριστοι. Οι γονείς της δεν ενέκριναν σε καμία περίπτωση τη σχέση και προσπάθησαν, μάταια, να τους χωρίσουν. 


alt


ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΒΗΜΑΤΑ στον ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ


Το 1952, ο σκηνοθέτης Ζαν Μπογιέ της προσέφερε ένα μικρό ρόλο, τον πρώτο της, στην ταινία «Le trou normand» με τον Μπουρβίλ. Δέχτηκε χωρίς να γνωρίζει πως με τον τρόπο αυτό θα έμπαινε στον κόσμο τον οποίο θα αντιπαθούσε αργότερα και από τον οποίο θα δυσκολευόταν να ξεφύγει.

Λίγο αργότερα, ο Γουιλί Ροζιέ της προσφέρει το δεύτερο ρόλο της στην ταινία «Manina la fille sans voiles».

Έχοντας φτάσει πλέον σε ηλικία 18 ετών, πατέρας της δίνει τη συγκατάθεσή του για να παντρευτεί με τον Ροζέ Βαντίμ. Ο γάμος τελέστηκε στη εκκλησία του Πασί, στις 21 Δεκεμβρίου 1952

Το 1953, η Μπαρντό γνώρισε την πρώτη και μοναδική της εμπειρία στο σανίδι παίζοντας στο θεατρικό «L'Invitation au chβteau» του Ζαν Ανούιγ, σε σκηνοθεσία του Αντρέ Μπαρσάκ.

Τον ίδιο χρόνο, γνωρίστηκε με το πρόσωπο που θα αποτελούσε την ιμπρεσάριο της για όλη τη διάρκεια της καριέρας της: την Όλγα Χόρστιγκ.

Από κει κι έπειτα η Μπαρντό έψαχνε τους ρόλους της σε μικρές ταινίες, όπως το 1953, οπότε και έπαιξε σε ηλικία 19 ετών, στην ταινία «Κίτρινο Διαβατήριο».

Αλλά ήταν στο Φεστιβάλ των Καννών όπου έλαβε χώρα μια πρώτη στροφή στην καριέρα της. Η μικρή στάρλετ που ήταν ήδη, επισκίασε μεγάλες σταρ της εποχής. Έλκει τα φλας των φωτογράφων και το σεξαπίλ της συνεπαίρνει την Κρουαζέτ. 

Ο ηθοποιός Κερκ Ντάγκλας τότε κάνει μια απόπειρα να την μεταφέρει στις Ηνωμένες Πολιτείες

Στο εξής ενεπλάκη σε δωδεκάδες άλλες ταινίες, όπως το «Κορίτσια με Μέλλον» του Μαρκ Αλεγκρέ, το «Mio figlio Nerone» του Στένο, «Τα μεγάλα γυμνάσια» του Ρενέ Κλαιρ, «Μαμζέλ Πιγκάλ» του Μισέλ Μπουασρόντ και «Ξεφυλλίζοντας τη Μαργαρίτα» και πάλι του Αλεγκρέ.


alt


Η ΚΑΘΙΕΡΩΣΗ


Αλλά ήταν το 1956, σε ηλικία 22 ετών, που μπήκε στο πάνθεον του παγκόσμιου κινηματογράφου και έγινε διεθνές σύμβολο του σεξ, χάρις στο φιλμ του Ροζέ Βαντίμ

«Και ο Θεός... έπλασε τη γυναίκα»

alt


alt


alt


 Υποδύθηκε τη Ζυλιέτ Αρντί, απέναντι στους Κουρτ Γιούργκενς, Κριστιάν Μαρκάν και Ζαν Λουί Τρεντινιάν. Ο Βαντίμ οριοθέτησε με τα παρακάτω λόγια το χαρακτήρα της Μπαρντό:

«Ήθελα διαμέσου της Μπριζίτ, να αναπαραστήσω το κλίμα της εποχής, η Ζυλιέτ είναι ένα κορίτσι των καιρών της, που αποτινάσσει κάθε συναίσθημα ενοχής, κάθε ταμπού που της επιβάλλει η κοινωνία και της οποίας η σεξουαλικότητα είναι παντελώς απελευθερωμένη. Στην προπολεμική λογοτεχνία και τα φιλμ, θα την είχαν χαρακτηρίσει πόρνη. Στην εν λόγω ταινία, είναι μια πολύ νέα γυναίκα, γενναιόδωρη, καμιά φορά ανισόρροπη, και τελικά ασυγκράτητη, που δεν έχει καμιά άλλη δικαιολογία παρά τη γενναιοδωρία της». 

Όταν κυκλοφόρησε στη Γαλλία, το φιλμ είχε μέτρια επιτυχία, αλλά το 1957, κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ, όπου έκανε μεγάλη εντύπωση και ξεκίνησε μια αλυσίδα παθών και επιθέσεων (κυρίως από τη λογοκρισία).

Απαγορεύτηκε η προβολή της σε μερικές Πολιτείες, αλλά γνώρισε τεράστια επιτυχία. Και ήταν αυτή η ώθηση από την Αμερική που εξαπλώθηκε και στη Γαλλία, μετατρέποντας την ταινία σε θρίαμβο. Αυτή η ταινία ήταν το αποχαιρετιστήριο δώρο προς τη Μπριζίτ από τον Βαντίμ. Χώρισαν λίγους μήνες μετά, με την Μπαρντό να εμφανίζεται στο πλάι του Ζαν Λουί Τρεντινιάν. 

Έκτοτε δημιουργείται ο μύθος B.B.:

ανοιχτόχρωμα ξανθά μαλλιά, πολύ μακριά, γεμάτα μπούκλες και σκάλες, ή ακόμη η διάσημη κόμμωση «choucroute» (ξινολάχανο). Μάτια τονισμένα με μαύρο eye-liner, κόκκινα χείλη ή ροζ οριοθετημένα με ένα ίχνος ασορτί κραγιόν. Ρούχα σέξυ και εφαρμοστά, ταγέρ, φούστες, φαρδιές ζώνες, μπαλαρίνες, τζιν, Τ-shirt, ή ακόμη το διάσημο μπικίνι που έκανε μόδα.

Επιπροσθέτως, διάσημες προσωπικότητες όπως ο Φρανσουά Νουρισιέ, η Μαργκερίτ Ντυράς, ο Ζαν Κοκτώ και η Σιμόν ντε Μπωβουάρ δείχνουν ενδιαφέρον για εκείνη και της αφιερώνουν άρθρα. Η «μπαρντολατρία» είναι πλέον γεγονός.

Μπροστά σε αυτή την παγκόσμια επιτυχία, το Χόλιγουντ της κάνει εντυπωσιακές προτάσεις, αλλά εκείνη τις αρνήθηκε όλες, επιθυμώντας να μείνει γαλλική αξία.

Με τον καιρό αγόρασε τη Μαντράγκ, μια έκταση στο Σαν-Τροπέ το 1958, συνεισφέροντας στο να γίνει αυτός ο τόπος, ήδη γνωστός από τις δεκαετίες του 1920 και 1930 για τους καλλιτέχνες και συγγραφείς που έλκυε, θρυλικός τόσο εξαιτίας της παρουσίας της εκεί, όσο και των τρελών πάρτυ που οργάνωνε. Της αποδίδουν μια ζωή ελευθεριάζουσα και γεμάτη εραστές, καθώς αυτή την εποχή είχε δεσμό με το μουσικό Σασά Ντιστέλ

Έκτοτε, η παραμικρή της κίνηση παρακολουθείται, παραμορφώνεται και διαδίδεται, καθώς οι παπαράτσι δεν την αφήνουν ποτέ. Ακολουθεί ένα ντοκιμαντέρ το 1963, με τίτλο «Παπαράτσι», με θέμα τους φωτογράφους που δεν την άφηναν σε ησυχία. Λατρεύτηκε και μισήθηκε όσο λίγες γυναίκες του καιρού της. Εκατομμύρια έντυπα στον κόσμο τυπώνονται με τη φωτογραφία της στο εξώφυλλο, ενώ αναρίθμητα άρθρα είτε την αποθεώνουν είτε την κατακρίνουν, ορισμένες φορές σχεδόν βίαια.

Η Μπαρντό γυρίζει μια σειρά ταινιών με τους διασημότερους ηθοποιούς της εποχής, όπως για παράδειγμα την ταινία «Μια Παριζιάνα», μια κωμωδία του Μισέλ Μπουαρόν με τον Aνρί Βιντάλ. Το ζευγάρι, που είχε μεγάλη απήχηση στο κοινό, ξανασυναντήθηκε επί της μεγάλης οθόνης δύο χρόνια αργότερα, υπό την καθοδήγηση του ίδιου σκηνοθέτη, στην ταινία «Voulez-vous danser avec moi?», η οποία όμως συνδέθηκε τραγικά με το θάνατο του Βιντάλ, λίγο μετά το τέλος των γυρισμάτων.

Το 1958 βγαίνει στις κινηματογραφικές αίθουσες το «Υβέτ, το κορίτσι της ακολασίας» του Κλωντ Ωτάντ Λαρά, με τους Ζαν Γκαμπέν και Εντβίζ Φελιέ. Αυτή η ταινία, που πραγματεύεται την ιστορία ενός παριζιάνου δικηγόρου που παρατά την καριέρα και το σπιτικό του από αγάπη για την Υβέτ, μια νέα γυναίκα που συμμετείχε σε μια αποτυχημένη ένοπλη ληστεία, αποτελεί μια από τις μεγάλες κλασικές του γαλλικού κινηματογράφου. Ο Γκαμπέν, ο οποίος αναρωτιόταν αρχικά σχετικά με την Μπαρντό, "ποιο είναι αυτό το πράγμα που τριγυρίζει γυμνή", ομολόγησε στο τέλος πως επρόκειτο για μια πραγματική κωμική ηθοποιό.

Κατόπιν, το 1959, γυρίζεται το «Η Μπαμπέτ πάει στον πόλεμο» του Κριστιάν Ζακ, με τον Φρανσίς Μπλανς και έναν ηθοποιό που η ίδια απαίτησε, τον Ζακ Σαριέ. Με τον τελευταίο παντρεύτηκαν στις 11 Ιουνίου του ίδιου έτους «υπό τα πυρά» του παγκόσμιου Τύπου. Στις 11 Ιανουαρίου 1960, έφερε στον κόσμο, στην οικία της (στάθηκε αδύνατο να βγει από το σπίτι, επειδή κάθε διέξοδος ήταν μπλοκαρισμένη από δημοσιογράφους), ένα αγοράκι, τον Νικολά Σαριέ, του οποίου η γέννηση αποτέλεσε παγκόσμιο θέμα συζήτησης.


alt


Το 1960, βγαίνει στις αίθουσες η ταινία «Η Αλήθεια», με τους Σαρλ Βενέλ, Σάμι Φρέι και Μαρί Ζοζέ Νατ, που πραγματεύεται ένα έγκλημα πάθους.

Η καλύτερη ταινία της, όπως θα υποστήριζε η ίδια. Ωστόσο, ο σκηνοθέτης Ανρί Ζωρζ Κλουζώ, την υπέβαλε σε επίπονα γυρίσματα. Επιπλέον, η δυσκολία της να ασχοληθεί με το παιδί της, τα προβλήματα που δημιούργησαν οι πιέσεις από όλες τις πλευρές, η προδοσία του γραμματέως της ο οποίος και μετέφερε διάφορα μυστικά της στον Τύπο, η ασφυκτική πολιορκία των δημοσιογράφων και οι άγριες διαθέσεις των θαυμαστών της την έσπρωξαν στα όριά της. Η Μπριζίτ Μπαρντό πραγματοποίησε μια απόπειρα αυτοκτονίας την ημέρα των γενεθλίων της, στις 28 Σεπτεμβρίου 1960. Έχοντας πέσει σε κώμα, επέζησε από θαύμα.

Το 1962, ξεκινά την πρώτη της μάχη υπέρ των δικαιωμάτων των ζώων, θέτοντας τον εαυτό της στη μάχη κατά του επώδυνου πιστολιού που χρησιμοποιούταν για τη θανάτωση των ζώων στα σφαγεία. Βλέποντας τις συνθήκες θανάτου των ζώων, αποφάσισε να γίνει χορτοφάγος και να αγωνιστεί προς την κατεύθυνση αυτή. 

Το 1963, στα 27 της χρόνια, γυρίζει το κινηματογραφικό αριστούργημα, «Η Περιφρόνηση», του Ζαν Λυκ Γκοντάρ, με τον Μισέλ Πικολί και τον Τζακ Πάλανς στο Κάπρι.


alt


alt


Την εποχή της η ταινία έγινε δεκτή με μεικτές κριτικές. Η ίδια ομολόγησε αργότερα πως ποτέ δεν κατάλαβε αληθινά το πνεύμα του Γκοντάρ, μα πως διασκέδασε κάνοντας την ταινία. Ο Πικολί είπε για τη Μπαρντό, πως από την αρχή του εγχειρήματος ήταν χαρούμενη που ένας μεγάλος σκηνοθέτης της ζήτησε να δουλέψουν μαζί, και πως γνώριζε καλά τι απαιτήσεις θα είχε από εκείνη. Αλλά πως την ίδια στιγμή υπήρχε κάτι το ανατρεπτικό στους τρόπους της, τη ραθυμία της, την ανυπαρξία ανάγκης να προσπαθήσει. 

Την επόμενη χρονιά, το 1964, η ηθοποιός πήγε για διακοπές σε ένα χωριό της Βραζιλίας, με τη συνοδεία του τότε συντρόφου της, του μουσικού Μπομπ Ζαγκουρύ. Έκτοτε το χωρίο γνωρίζει την ίδια δημοφιλία με το Σαν-Τροπέ, μόνο και μόνο γιατί η σταρ διέμεινε εκεί. Σαν ένδειξη ευγνωμοσύνης οι ντόπιοι της έστησαν άγαλμα.

Το 1965, πρωταγωνιστεί με τη Ζαν Μορώ στην ταινία «Viva Marνa !» του Λουί Μαλ, σκηνοθέτη με τον οποίο επανασυνδέθηκε τρία χρόνια μετά την ταινία «Vie Privιe».

Πρόκειται για την ιστορία δύο τραγουδιστριών του καμπαρέ στο Μεξικό, που στρατολογήθηκαν για έναν επαναστατικό σκοπό. Το φιλμ γνώρισε τεράστια επιτυχία, ιδίως στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου η Μπαρντό ταξιδεύει για λόγους προώθησης.

Γίνεται δεκτή από τον Τύπο και το κοινό, όπως ακριβώς και οι μεγάλες σταρ του Χόλιγουντ. Έλαβε επίσης υποψηφιότητα για βραβείο της Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου (BAFTA), στην κατηγορία καλύτερης ξένης ηθοποιού. Την περίοδο αυτή η Μπριζίτ Μπαρντό βρισκόταν στο απόγειο της ομορφιάς και της δόξας της.

Το 1966 ο βαθύπλουτος Γερμανός Γκίντερ Ζακς της στέλνει μια πραγματική βροχή από ροδοπέταλα για να της εξομολογηθεί τον έρωτά του και να τη ζητήσει σε γάμο. Πράγματι ενώθηκαν με τα δεσμά του γάμου στις 14 Ιουλίου 1966 στο Λας Βέγκας, γάμος που κράτησε δύο χρόνια. 

Τον επόμενο χρόνο έρχεται αντιμέτωπη με ένα υστερικό πλήθος στο Φεστιβάλ των Καννών του 1967, όπου μετέβη με το σύζυγό της. Αποτέλεσε την τελευταία της δημόσια εμφάνιση, με τη ιδιότητα της ηθοποιού.

Πάντα το 1967, έχει ένα ειδύλλιο με τον Σερζ Γκαϊνσμπούρ. Γίνεται μούσα του, κι εκείνος της γράφει μια δεκάδα τραγούδια, ανάμεσα στα οποία μερικές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της: «Harley Davidson», «Bonnie & Clyde», «Contact», «Comic Strip», «Bubble Gum», «La Bise aux hippies», «L'Appareil ΰ sous», «Je me donne ΰ qui me plait», καθώς επίσης και το «Je t'aime ...; moi non plus», αλλά η Μπαρντό, όντας ακόμη παντρεμένη, ζήτησε από το συνθέτη να μην το κυκλοφορήσει, κάτι που ο ίδιος δέχτηκε. Όταν χώρισαν, της αφιέρωσε ένα τραγούδι - ύμνο: Initials BB.


Το 1968, ο Σαρλ ντε Γκωλ δηλώνει πως η Μπριζίτ Μπαρντό φέρνει στη χώρα τόσο συνάλλαγμα, όσο και η αυτοκινητοβιομηχανία Renault.

Ο πρόεδρος την εκτιμούσε για την απλότητα, την ειλικρίνεια και το χιούμορ της, κι έτσι της πρότεινε να ποζάρει για την προτομή της Μαριάν, το σύμβολο της γαλλικής δημοκρατίας που υπάρχει σε όλα τα δημαρχεία της χώρας. Εκείνη δέχτηκε κι έτσι έγινε η πρώτη γυναίκα που ενσάρκωσε τα χαρακτηριστικά του γαλλικού συμβόλου.

Την προτομή φιλοτέχνησε ο γλύπτης Αζλάν. Την διαδέχτηκαν οι Μιρέιγ Ματιέ, Κατρίν Ντενέβ, Ινές ντε Λα Φρεσάνζ, Λετίσια Κάστα και Εβελίν Τομά.


alt


Ο ΕΠΙΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗΣ ΚΑΡΡΙΕΡΑΣ


Το 1970, ο Μισέλ Ντεβίλ την παρουσιάζει χαρωπή και δραστήρια στην ταινία «L'Ours et la Poupιe» στο πλάι του Ζαν Πιερ Κασσέλ (πατέρα του ηθοποιού Βενσάν Κασέλ).

Το 1971, η Μπαρντό εμφανίζεται στην ταινία «Η λεωφόρος των λαθρεμπόρων», του Ρομπέρ Ενρικό με τον Λίνο Βεντούρα, η υπόθεση της οποίας εξελίσσεται στην περίοδο της ποτοαπαγόρευσης.

Την ίδια χρονιά γυρίζει στο πλάι της Κλαούντια Καρντινάλε την ταινία «Les pιtroleuses», του σκηνοθέτη Κριστιάν Ζακ, ένα κωμικό γουέστερν. Αυτές οι τρεις ταινίες ήταν οι τελευταίες κινηματογραφικές επιτυχίες της ηθοποιού.

Το 1973, έχοντας ολοκληρώσει τα γυρίσματα για την τελευταία της ταινία, «L'Histoire trθs bonne et trθs joyeuse de Colinot trousse-chemise», της Νίνα Κομπανίζ, μετά από 21 χρόνια καριέρας, 50 ταινίες και 80 τραγούδια, μην αντέχοντας πλέον την υπερέκθεσή της στα μίντια και το ίδιο το σινεμά, η Μπριζίτ Μπαρντό αποσύρθηκε οριστικά από τα καλλιτεχνικά δρώμενα.

Αποφάσισε να αφοσιωθεί πλέον σε ένα άλλο πάθος που είχε φωλιάσει μέσα της από καιρό: την υπεράσπιση των ζώων. Κάποια χρόνια πριν είχε δηλώσει:

«Είμαι μια γυναίκα σαν όλες τις άλλες, έχω μια μύτη και ένα στόμα, έχω αισθήματα και σκέψεις, αλλά η ζωή μου γίνεται ανυπόφορη. Η ψυχή μου δεν μου ανήκει πια. Για μένα, το βεντετιλίκι είναι μια βιτρίνα. Δεν μπορώ να ζήσω όπως επιθυμώ. Η ύπαρξή μου είναι απλά υπόγεια. Ναι, θέλω να αισθανθώ το φρέσκο αέρα σπίτι μου, δεν μπορώ να ανοίξω το παράθυρο, γιατί θα υπάρχει ένας φωτογράφος καθισμένος στη στέγη απέναντι. Υπάρχουν πολλά πράγματα στη ζωή μου για τα οποία δεν μπορώ να πω ότι μου ανήκουν»


alt


ΤΟ ΙΔΡΥΜΑ BRIGITTE BARDOT


Το 1986, ιδρύεται το Ίδρυμα Μπριζίτ Μπαρντό,  ένας οργανισμός στρατευμένος στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων των ζώων, το οποίο και η ηθοποιός χρηματοδοτεί βγάζοντας σε δημοπρασία διάφορα προσωπικά της αντικείμενα και κοσμήματα.

Τα κύρια πεδία δραστηριοποίησης του ιδρύματος σχετίζονται με: τη μάχη κατά της αιχμαλωσίας άγριων ζώων για την τοποθέτησή τους σε τσίρκα και ζωολογικούς κήπους, για τις συνθήκες σφαγής των ζώων, για την καταπολέμηση της ιπποφαγίας, για την κατάργηση των πειραμάτων σε ζώα, για την καταπολέμηση της κακομεταχείρισης και του παράνομου κυνηγιού, για την εξάλειψη των αγώνων με ζώα (όπως οι ταυρομαχίες και κοκορομαχίες), καθώς και την ευαισθητοποίηση σχετικά με την εγκατάλειψη των οικόσιτων ζώων.

Κατά την περίοδο 1989-1992, η Μπαρντό παρουσιάζει τις εκπομπές SOS Animaux, οι οποίες αποσκοπούν στην ευαισθητοποίηση του κοινού σχετικά με τις συνθήκες κάτω από τις οποίες υποφέρουν τα ζώα. Γυρίστηκαν 13 εκπομπές που γνώρισαν μεγάλη ακροαματικότητα.


alt


alt


ΔΙΕΘΝΗ ΒΡΑΒΕΙΑ

  • 1967 ΥΠΟΨΗΦΙΑ BAFTA AWARDS "VIVA MARIA" ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΕΡΜΗΝΕΙΑ
  • 1958 BAMBI AWARDS 3η ΘΕΣΗ "KAI O ΘΕΟΣ ΕΠΛΑΣΕ ΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ" ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΕΡΜΗΝΕΙΑ
  • 1961 DAVID DE DONATELLO AWARDS  "LA VERITE" ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΕΡΜΗΝΕΙΑ

Βλέπουμε δηλαδή μια αντίφαση ουσιαστική. Η BRIGITTE BARDOT με τεράστια διεθνή απήχηση στην φιλμογραφία της, δεν έχει την ανάλογη Αποδοχή στα διεθνή φεστιβάλ, γεγονός που παραπέμπει σε συγκεκριμένες επιλογές της ΡΗΞΗΣ με τον κόσμο του καλούμενου STAR SYSTEM


alt




Η Εκπληκτική σκηνή με το MAMBO από την θρυλική ταινία:  "ET DIEU CREA LA FEMME"



Εκπληκτική εδώ στο λυρικότατο  "TU ES VENU MON AMOUR"

Θα κλείσουμε το μεγάλο αυτό αφιέρωμά μας στην θρυλική και αγαπημένη μας BRIGITTE BARDOT
με ένα τραγούδι σταθμός που έγραψε ο Αγαπημένος της, ο άνθρωπος που την λάτρεψε πολύ, ο συνθέτης
SERGE GAINSBOURG το 1968

"INITIALS B.B."



Απολαύστε τι μπορεί να εμπνεύσει ο έρωτας στον άνθρωπο και στη τέχνη.......



ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ: ΔΕΥΤΕΡΟΙ ΡΟΛΟΙ σε ΠΡΩΤΟ ΠΛΑΝΟ (Μέρος 5ο)

Φίλες και Φίλοι
η περιπλάνησή μας και η αναφορά μας σε ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΠΡΟΣΩΠΑ στον ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ που έγιναν γνωστοί και καταξιώθηκαν μέσα από ΔΕΥΤΕΡΟΥΣ και ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΙΚΟΥΣ ΡΟΛΟΥΣ συνεχίζεται.

Ο Πλούτος των καλλιτεχνών του παραδοσιακού ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ είναι τεράστιος και οι δεκάδες των σημαντικών ΗΘΟΠΟΙΩΝ που διέπρεψαν στο χώρο αυτό καθιστά αναγκαία αυτή την τμηματική τους παρουσίαση.

Σήμερα λοιπόν θα συνεχίσουμε με μια σειρά ΗΘΟΠΟΙΟΥΣ που είχαν ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΙΚΟΥΣ ΡΟΛΟΥΣ στον ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ, όμως παρ' όλα αυτά έμεινα αξέχαστοι.



ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΣΔΑΓΛΗΣ

alt


Ένας εξαίρετος Ηθοποιός, με επιβλητικό ύφος που ξεχώρισε στον κλασσικό Ελληνικό Κινηματογράφο.

Γεννήθηκε στην Αθήνα και διακρίθηκε σε πάρα πολλές Ελληνικές σημαντικές Κινηματογραφικές στιγμές


alt

Η Πρώτη του Κινηματογραφική εμφάνιση ήταν το 1956 στην ταινία "ΑΡΠΑΓΗ ΤΗΣ ΠΕΡΣΕΦΟΝΗΣ" και η τελευταία το 1999 στον "ΑΝΘΟ ΤΗΣ ΛΙΜΝΗΣ"

Έλαβε μέρος σε 23 κινηματογραφικές ταινίες ανάμεσα στις οποίες διακρίθηκε στις:

"ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΑΙΜΑ"  (196Cool, "ΟΙ ΣΦΑΙΡΕΣ ΔΕΝ ΓΥΡΙΖΟΥΝ ΠΙΣΩ" (1967), "ΚΑΤΗΓΟΡΩ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ"  (1966), "ΗΛΕΚΤΡΑ" (1962)




ΒΑΣΟΣ ΑΝΔΡΟΝΙΔΗΣ


alt


Μια από τις πλέον επιφανείς και σοβαρές Μορφές του Ελληνικού Θεάτρου και Κινηματογράφου, ο ΒΑΣΟΣ ΑΝΔΡΟΝΙΔΗΣ, δέσποσε με τις επιλεκτικές δεύτερες εμφανίσεις του και στο χώρο της έβδομης τέχνης.

Γεννήθηκε στο ΚΑΪΡΟ το 1930 και θεωρείται ένα από τα ΤΡΟΜΕΡΑ ΠΑΙΔΙΑ του ΘΕΑΤΡΟΥ ΤΕΧΝΗΣ στο οποίο και σπούδασε.

Ο Μεγάλος μας Ηθοποιός έφυγε στις 26 Αυγούστου 2008, σε ηλικία 78 ετών, ύστερα από ατύχημα στη ΛΕΡΟ, στο αγαπημένο του Νησί και τάφηκε στο Νεκροταφείο Ζωγραφου.

Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ του ήταν ΤΕΡΑΣΤΙΑ τόσο στο ΘΕΑΤΡΟ όσο και στην ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ όσο φυσικά και στον ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ.

alt


Η Καρριέρα του απογειώθηκε κύρια και βασικά στο ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ, το οποίο και υπηρέτησε 10άδες χρόνια, μέσα από ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΘΙΑΣΟΥΣ όπως:

ΒΙΛΜΑΣ ΚΥΡΟΥ, ΜΑΛΑΙΝΑΣ ΑΝΟΥΣΑΚΗ, ΓΚΥ ΖΙΡΩ, ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΥΡΑΤ-ΒΟΥΛΑ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗ, ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΟΡΝ, ΑΛΕΚΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΚΗ

Δραστήριος άνθρωπος είχε δουλέψει πολύ για το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών, ήταν ο πρώτος πρόεδρος του Δ.Σ. του μετά τη ΧΟΥΝΤΑ, είχε διδάξει σε δραματικές σχολές. Σκηνοθέτησε πέντε έργα για το «Ελληνικό Θέατρο Βελγίου» και από το 1981 συμμετείχε ενεργά στην οργάνωση της «Θεατρικής Ομάδας Λέρου» όπου και σκηνοθέτησε δέκα έργα. Τη Λέρο πολύ την είχε αγαπήσει αλλά και η Λέρος τού το ανταπέδωσε. Αφήνει την πολυαγαπημένη του σύζυγο Στάντη, εκλεκτή σύντροφο 56 χρόνων, μία κόρη και τρία εγγόνια.

alt


Η Μεγάλη εξ' ίσου καρριέρα του ΒΑΣΟΥ ΑΝΔΡΟΝΙΔΗ στον ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ ξεκινάει το 1955 στην ταινία του ΦΙΛΙΠΠΑ ΦΥΛΑΧΤΟΥ  "ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΗ ΚΙ ΑΠ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΗΣ" και τελειώνει τον κύκλο της 38 χρόνια αργότερα στην ταινία του ΘΑΝΑΣΗ ΡΑΚΙΝΤΖΗ   "Η ΑΡΙΑΔΝΗ ΜΕΝΕΙ ΣΤΗ ΛΕΡΟ".

Συνολικά τον έχουμε δει σε 57 Κινηματογραφικές ταινίες σε ρόλους χαρακτηριστικούς, στους οποίους ξεχώρισε για το σοβαρό στυλ του, την μετριοπάθειά του, την απαράμιλλη ευγένεια της παρουσίας του.




ΜΑΡΙΑ ΖΑΦΕΙΡΑΚΗ


alt

Μια ΚΟΖΑΝΙΤΙΣΣΑ Ηθοποιός με εξαιρετικά σεμνή, διακριτική αλλά πολύ χαρακτηριστική Κινηματογραφική παρουσία.

alt

Στον Κινηματογράφο είχε παρουσία σε 15 ταινίες, αρχής γενομένης το 1963 στην ταινία "Ο ΜΠΑΜΠΑΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΕΓΩ" του ΕΡΡΙΚΟΥ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΥ και τέλος το 1994 στο "ΧΑΡΑΜΑ" του ΑΛΕΞΗ ΜΠΙΣΤΙΚΑ.

Γνωστή επίσης και από πολλές συμμετοχές της στην Τηλεόραση.


Σύζυγος του μεγάλου μας Ηθοποιού ΣΠΥΡΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ



ΣΠΥΡΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ


alt


Γεννήθηκε στην ΑΘΗΝΑ το 1925 και πέθανε στις 28 ΜΑΡΤΗ 2007 σε ηλικία 82 ετών

Ένας από τους ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΥΣ ΔΕΥΤΕΡΟΡΟΛΙΣΤΕΣ του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ αλλά και της τηλεόρασης μετέπειτα.

Σπούδασε στην μεγάλη σχολή του ΘΕΑΤΡΟΥ ΤΕΧΝΗΣ και διακρίθηκε στο ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ με όλα τα μεγάλα Ονόματα της εποχής του (ΒΟΥΓΙΟΥΚΛΑΚΗ, ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ, ΚΑΖΑΚΟΣ, ΚΑΡΕΖΗ, ΧΟΡΝ, ΛΑΜΠΕΤΗ, ΚΑΤΡΑΚΗ)

alt

Ήταν παντρεμένος με την Ηθοποιό ΜΑΡΙΑ ΖΑΦΕΙΡΑΚΗ που ήδη αναφέραμε και μαζί απέκτησαν ένα Γιό.

Το 1960 ξεκινάει η εμφάνισή του στον Κινηματογράφο στο μελλό του ΠΗΤ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ  "ΛΥΤΡΩΣΕ ΜΕ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ".

Τελευταία του εμφάνιση το 2003 στην ταινία του ΝΤΙΝΟΥ ΜΑΥΡΟΕΙΔΗ  "ΜΙΑ ΥΠΕΡΟΧΗ ΜΕΡΑ"

Η Φιλμογραφία του αναφέρει συμμετοχή σε 28 ταινίες, ανάμεσά τους ξεχωρίζουν οι:

"ΟΙ ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΙ", "ΟΥ ΚΛΕΨΕΙΣ", "ΣΤΕΦΑΝΙΑ", "ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΤΟΥ ΜΙΣΟΥΣ", "ΚΑΤΑΧΡΗΣΗ ΕΞΟΥΣΙΑΣ", "ΜΕ ΦΟΒΟ ΚΑΙ ΠΑΘΟΣ", "ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ", "ΜΑΡΙΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ", "Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΟ ΓΑΡΥΦΑΛΛΟ"




ΣΤΑΘΗΣ ΧΑΤΖΗΠΑΥΛΗΣ


alt

Θα πάμε τώρα πιο πίσω, στις δεκαετίες 1960-1970 όπου ένας ακόμα κλασικός Έλληνας δευτερορολίστας έλαμψε με την παρουσία του.

Είναι ο ΣΤΑΘΗΣ ΧΑΤΖΗΠΑΥΛΗΣ τον οποίο χαρήκαμε κύρια σε κωμωδίες ηθών σε παραδοσιακές ερμηνείες τύπων της εποχής.

alt

Παρά το σχετικά "άγνωστο" όνομά του, η ΜΟΡΦΗ του ήταν σχεδόν ΠΑΝΤΑΧΟΥ ΠΑΡΟΥΣΑ σε όλη τη διαδρομή του Ελληνικού Κινηματογράφου.

Από το 1958 στην μεγάλη ταινία του ΑΛΕΚΟΥ ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΥ "ΕΝΑΣ ΗΡΩΣ ΜΕ ΠΑΝΤΟΥΦΛΕΣ" μέχρι το 1979 στο "Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΛΑΧΕΙΟ".

21 Χρόνια διαδρομής σε 52 παρακαλώ ταινίες.....!!!

Συνεργάστηκε με όλα τα τεράστια ονόματα Ηθοποιών και Σκηνοθετών στον Ελληνικό Κινηματογράφο και τιμήθηκε δεόντως από τις παραγωγές αυτές με μικρούς ή μικρότερους ρόλους.




ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΛΛΙΒΩΚΑΣ


Ένας κλασικός δευτερορολίστας Ζεν -πρεμιέ του Κινηματογράφου μας


alt

Γεννημένος το 1930 ο εξαιρετικός αυτός Ηθοποιός μας, βέρος Αθηναίος στην καταγωγή, κάτοικος μάλιστα της ΚΥΨΕΛΗΣ.

Χαρακτηριστική Μορφή Αντικού ρόλου ΖΕΝ-ΠΡΕΜΙΕ να λάμπει με την παρουσία του, την πανέμορφη και κρυστάλλινη φωνή του, την σωματική του επιβλητική παρουσία και την Κινητικότητά του.


alt

Η Φιλμογραφία του είναι πλούσια και μεγάλη.

Ξεκινάει το 1958 στην ταινία "ΜΑΚΡΥΑ ΑΠ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ" και ολοκληρώνεται μέχρι σήμερα το 2007 στην μεγάλη ταινία "ΕΛ ΓΚΡΕΚΟ"

Τον έχουμε δει σε 30 ταινίες.


alt


Ποιος δεν τον θυμάται στις συμμετοχές του στις ταινίες:

"Η ΔΕ ΓΥΝΗ ΝΑ ΦΟΒΕΙΤΑΙ ΤΟΝ ΑΝΔΡΑ"  (Ο Αμίμητος δικηγόρος Ιάσων Παγκιναρόπουλος.....), στο "ΤΖΕΝΗ-ΤΖΕΝΗ" Ως λαμπερός Εφοπλιστής Δερμέζης, στο "ΜΙΑ ΤΡΕΛΗ ΤΡΕΛΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ" ως ο Μίκης το πλουσιόπαιδο, στο "ΜΙΑ ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΣΤΟ ΧΑΡΕΜΙ", στην "ΠΑΡΙΖΙΑΝΑ", στον "ΞΥΠΟΛΥΤΟ ΠΡΙΓΚΗΠΑ" Ως ο γραμματέας του πρίγκηπος.....




ΣΤΑΥΡΟΣ ΞΕΝΙΔΗΣ


alt

Τι να πει κανείς για τον μεγάλο ΣΤΑΥΡΟ ΞΕΝΙΔΗ.

Για έναν ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΗΘΟΠΟΙΟ που παρά τους δεύτερους ρόλους που ερμήνευσε στον Κινηματογράφο πραγματικά η μορφή και παρουσία του χρωμάτιζε έντονα το ΠΡΩΤΟ ΠΛΑΝΟ.

Γεννήθηκε το 1924 στην Κωνσταντινούπολη και έφυγε από κοντά μας στις 2 Νοέμβρη 2008, σε ηλικία 84 ετών, πλήρης ημερών.

alt

Τον απολαύσαμε σε πάρα πολλούς ρόλους, κύρια κωμικούς και πάντα ξεχωριζε για δύο πράγματα:

Το εκπληκτικό του χαμόγελο ψυχής και το βλέμμα των ματιών του.

Σπούδασε στη μεγάλη σχολή του ΘΕΑΤΡΟΥ ΤΕΧΝΗΣ ΚΑΡΟΛΟΥ ΚΟΥΝ και η καριέρα του ξεκίνησε το 1944 φυσικά στο θέατρο.

Για 20 ολάκερα χρόνια υπηρέτησε και πρωτοστάτησε στο ΘΕΑΤΡΟ ΜΟΥΣΟΥΡΗ με το οποίο σύνδεσε την καριέρα του.

Παντρεύτηκε την επίσης γνωστή Ηθοποιό ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΥ



alt

Στον Κινηματογράφο ξεκινάει το 1953 με συμμετοχή στην ταινία "ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ" του ΝΤΙΜΗ ΔΑΔΗΡΑ

Τελευταία του συμμετοχή, το 1993 στην ταινία "ΑΣΠΡΟ ΚΟΚΚΙΝΟ" του ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ.

40 ΟΛΑΚΕΡΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΝΕΚΤΙΜΗΤΗΣ ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ

Η ΦΙΛΜΟΓΡΑΦΙΑ του αναφέρει 81 ταινίες, αριθμός που προκαλεί ίλιγγο πραγματικά.

Ατέλειωτος ο κατάλογος σε κάθε είδους ρόλο, κύρια σε κωμωδίες. Δεν έπαψε όμως να παίζει με εξαίρετη απόδοση και σε Φιλμ νουάρ, αστυνομικά κλασικά της εποχής.

Θα ήταν πράγματι ανώφελο να ξεκινήσουμε την απαρίθμηση των ρόλων του.

Προσωπικά τον ξεχωρίζω στα:

"ΜΟΝΤΕΡΝΑ ΣΤΑΧΤΟΠΟΥΤΑ", "ΤΟ ΚΟΡΟΪΔΑΚΙ ΤΗΣ ΔΕΣΠΟΙΝΙΔΟΣ", "Ο ΗΛΙΑΣ ΤΟΥ ΔΕΚΑΤΟΥ ΕΚΤΟΥ", "ΜΑΝΤΩ ΜΑΥΡΟΓΕΝΟΥΣ", "ΠΑΠΑΦΛΕΣΣΑΣ", "Ο ΡΩΜΗΟΣ ΕΧΕΙ ΦΙΛΟΤΙΜΟ", "Ο ΣΤΡΙΓΓΛΟΣ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΑΡΝΑΚΙ", "Ο ΓΕΡΟΝΤΟΚΟΡΟΣ", "Η ΚΟΡΗ ΜΟΥ Η ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΡΙΑ" και τόσες μα τόσες άλλες συμμετοχές πραγματικά.



ΚΑΙΤΗ ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΥ


alt


Κλείνουμε το 5ο μέρος του σχετικού μας αφιερώματος με μια Γλυκύτατη Γυναικεία μορφή δεύτερων ρόλων στον Ελληνικό Κινηματογράφο, που άφησε και αυτή τη δική της συνεισφορά.

Γεννήθηκε το 1926 και πέθανε στις 31 Γενάρη του 2011 σε ηλικία 85 ετών

Μεγάλωσε και εκείνη τα παιδικά της χρόνια στην ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ και στη συνέχεια έκανε και αυτή τις σπουδές της στο ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ.

alt


Οι εμφανίσεις της στο θέατρο ήταν επιβλητικές καθώς στη συνέχεια ήταν βασικό μέρος του ΕΘΝΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ μας με μεγάλους ρόλους.

Το 1951 ξεκινάει η καριέρα της στον Κινηματογράφο στην ταινία "ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΖΗΣΕΙ"  του ΝΙΚΟΥ ΤΣΙΦΟΡΟΥ και τελειώνει το 1987 στο "ΠΟΝΤΙΟΣ ΕΙΜΑΙ ΟΤΙ ΘΕΛΩ ΚΑΝΩ"

36 χρόνια συμμετοχών σε 32 ταινίες

alt

Χαρακτηριστικοί οι ρόλοι της στις ταινίες:

"ΕΝΑ ΒΟΤΣΑΛΟ ΣΤΗ ΛΙΜΝΗ", "ΣΑΝΤΑ ΤΣΙΚΙΤΑ", "Ο ΖΗΛΙΑΡΟΓΑΤΟΣ" στις οποίες και κερδίζει τις εντυπώσεις.

"ΤΡΙΤΗ ΚΑΙ ΔΕΚΑΤΡΕΙΣ", "Η ΑΛΙΚΗ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ", "ΧΤΥΠΟΚΑΡΔΙΑ ΣΤΟ ΘΡΑΝΙΟ", "ΜΑΝΤΑΛΕΝΑ"

"Η ΔΕ ΓΥΝΗ ΝΑ ΦΟΒΕΙΤΑΙ ΤΟΝ ΑΝΔΡΑ", "Ο ΡΩΜΗΟΣ ΕΧΕΙ ΦΙΛΟΤΙΜΟ", "Η ΣΩΦΕΡΙΝΑ"

και σε πάρα πολλές με την Αλίκη Βουγιουκλάκη με την οποία είχε μια έξοχη Φιλία και συνεργασία

Το 2004 τιμήθηκε μαζί με την ΣΜΑΡΟΥΛΑ ΓΙΟΥΛΗ με το ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΥΒΕΛΗ για την εξαιρετική της προσφορά.




ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΑ ΦΕΣΤΙΒΑΛ: ΔΙΕΘΝΗ ΒΡΑΒΕΙΑ DAVID DE DONATELLO

Συνεχίζουμε αγαπητές Φίλες και Φίλοι του Κινηματογράφου την περιήγησή μας στον Κόσμο των

ΔΙΕΘΝΩΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΩΝ ΦΕΣΤΙΒΑΛ και διακρίσεων.

Σήμερα θα κάνουμε σταθμό σε μια χώρα με ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ και ΙΣΤΟΡΙΑ

Την ΙΤΑΛΙΑ

Θα σταθούμε λοιπόν σε κάποια Παγκόσμιας αναγνώρισης ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΑ ΒΡΑΒΕΙΑ


DAVID DE DONATELLO


ACADEMIA DEL CINEMA ITALIANO


alt


Καταλαβαίνετε λοιπόν την ΒΑΡΥΤΗΤΑ που έχει η Κινηματογραφική ακαδημία μιας χώρας που συγκαταλέγεται στις ΚΟΡΥΦΑΙΕΣ στην ΙΣΤΟΡΙΑ και ΠΟΙΟΤΗΤΑ της ΕΒΔΟΜΗΣ ΤΕΧΝΗΣ.


ΙΣΤΟΡΙΚΟ


Τα ΒΡΑΒΕΙΑ DAVID DE DONATELLO για πρώτη φορά καθιερώθηκαν στη ΡΩΜΗ την ¶νοιξη του 1955.

Ξεκίνησαν από ένα Σύλλογο Τέχνης που ονομάζονταν THE OPEN GATE.

Σκοπός ήταν να επιλεχθεί και να τιμηθεί σε ετήσια βάση η καλύτερη Ιταλική αλλά και Ξένη ταινία κάπως στη λογική των άλλων φεστιβάλ.

Παρόμοια Κινηματογραφικά βραβεία ήδη υπήρχαν στην Ιταλία για πάνω από 10 χρόνια, απ το 1945 όπως το "NASTRI D' ARGENTO" αλλά αυτά είχαν σημείο αναφοράς ΚΡΙΤΙΚΟΥΣ και ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥΣ.

Τα ΒΡΑΒΕΙΑ DONATELLO αντίθετα υποστηρίχτηκαν από τους ίδιους τους παραγωγούς και τους ανθρώπους του Κινηματογράφου.

Το συγκεκριμένο ΦΕΣΤΙΒΑΛ είχε πολύ προχωρημένα ριζοσπαστικά αισθητικά και πολιτικά κριτίρια στην αρχή, τα οποία όμως στην πορεία των χρόνων αμβλύνθηκαν με την παρέμβαση και άλλων παραμέτρων, όπως ακριβώς συνέβη και με τα OSCARS.

Μετά το τελετουργικό της ΡΩΜΗΣ, η τελετή απονομής των ΒΡΑΒΕΙΩΝ γινόταν στο ΑΡΧΑΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ της TAORMINA, μετά έγινε δύο φορές στη ΦΛΩΡΕΝΤΙΑ και τέλος επανήλθε στη ΡΩΜΗ με την υποστήριξη της ΙΤΑΛΙΚΗΣ ΠΡΟΕΔΡΙΑΣ και την συμβολή-στήριξη του ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΕΧΝΗΣ της ΡΩΜΗΣ.


Σήμερα ο ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ονομάζεται

DAVID DI DONATELLO ORGANIZATION

και στηρίζεται επίσης από Δύο μεγάλα Ινστιτούτα SHOW-BUSSINESS:

"AGIS" (Italian General Show-Business Association) &

"ANICA" (Italian National Cinema and Audiovisual Association)


alt


Η ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ του ΟΝΟΜΑΤΟΣ

o DAVID είναι ο γνωστός ήρωας της Βίβλου, ενώ ο DONATELLO είναι ένας μεγάλος Γλύπτης της Αναγέννησης που κάπου στα 1408 κλήθηκε να φιλοτεχνήσει ένα ΑΓΑΛΜΑ του ΔΑΥΙΔ.

Έτσι δημιουργήθηκε ο Μαρμάρινος DAVID DI DONATELLO και στη συνέχεια κάπου στα 1440 είχαμε και τον Μπρούτζινο αντίστοιχο.


alt


ΟΙ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ των ΒΡΑΒΕΙΩΝ

Το ΦΕΣΤΙΒΑΛ DAVID DE DONATELLO ξεχωρίζει και βραβεύει γενικά και ειδικά τις παρακάτω κατηγορίες Ταινιών:

  • ΙΤΑΛΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ
  • ΕΥΡΩΠΑΪΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ
  • ΒΡΑΒΕΙΟ ΞΕΝΟΓΛΩΣΣΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ
  • ΒΡΑΒΕΙΟ ΤΑΙΝΙΑΣ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ
  • ΒΡΑΒΕΙΟ ΝΤΟΚΥΜΑΝΤΑΙΡ


alt

Τα ΒΡΑΒΕΙΑ DAVID DE DONATELLO 2012 δόθηκαν ως εξής στις σπουδαιότερες κατηγορίες:


  • ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΤΑΙΝΙΑ:  "Ο ΚΑΙΣΑΡΑΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ"   ΑΔΕΛΦΩΝ ΤΑΒΙΑΝΙ
  • Α' ΑΝΤΡΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ:  MICHEL PICCOLI  ("ΕΧΟΥΜΕ ΠΑΠΑ")
  • Α' ΓΥΝΑΚΕΙΟΣ ΡΟΛΟΣ:  TAO ZHAO (CHINA)  "IO SONO"
  • Β' ΑΝΤΡΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ:  PIERFRANSESCO FAVINO  "ROMANZO DI UNA STRAGE"
  • Α' ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ ΡΟΛΟΣ:  ΜICHELA CESCON  "ROMANZO DI UNA STRAGE"
  • ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ:  ΑΦΟΙ ΤΑΒΙΑΝΙ   "Ο ΚΑΙΣΑΡΑΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ"
και φυσικά ακολουθούν οι άλλες κατηγορίες εξ' ίσου σοβαρές και σημαντικές και αυτές.


alt

alt



ΤΟ ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ στον ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ

ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟΣ.........

alt

Χορός γεμάτος πάθος, γεμάτος ένταση. Χορός που είναι γεμάτος από κύματα αισθήσεων που έρχονται στο σώμα και στο νου σαν να θέλουν να πνίξουν, να εκφραστούν.

Χορός που μερικές φορές είναι σαν το ηφαίστειο εκείνο που μαζεύει τη λάβα του υπόγεια, και άξαφνα την εκτοξεύει ως τα ουράνια, χωρίς όρους, χωρίς όρια, άναρχα, μερικές φορές καταστροφικά, μερικές φορές δημιουργικά...

Το ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ, κλασικός Ελληνικός χορός βγαλμένος από τα βάθη της Ανατολίτικης Μικρασιατικής παράδοσης και του συναπαντήματος των λαϊκών πολιτισμών της περιοχής, δεν είναι διασκέδαση.

Είναι ΠΟΝΟΣ, ΕΚΦΡΑΣΗ, ΑΙΣΘΗΜΑ, ΚΡΑΥΓΗ, ΟΥΡΛΙΑΧΤΟ ΨΥΧΗΣ

alt

Ένας τέτοιος ΧΟΡΟΣ, μια τέτοια ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΚΡΑΥΓΗ και ΣΩΜΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ φυσικά δεν θα μπορούσε να αφήσει αδιάφορη την ΤΕΧΝΗ και συγκεκριμένα τον ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ.

Η 7η ΤΕΧΝΗ, τέχνη εικαστική, τέχνη έκφρασης, τέχνη κίνησης, αγκάλιασε από την πρώτη στιγμή την ΙΕΡΟΤΕΛΕΣΤΙΑ του ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟΥ.

Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ, στο διάβα του, είναι γεμάτος από ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ όπου το ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ στην κυριολεξία κόβει τις ανάσες της έκφρασης και χορευτικά και μουσικά παίρνει το δικό του ειδικό βάρος σε Κινηματογραφικές χαρακτηριστικές στιγμές.

alt

Θα ήθελα να χαλαρώσουμε και να κάνουμε μια γύρα πίσω στο χρόνο.

Να σταθούμε σε κάποιες πολύ μεγάλες ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ, όπου το ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ έχει τη δική του ξέχωρη και χαρακτηριστική στιγμή.

Είναι στιγμές χορού, έκφρασης, πόθου που έμειναν στην Ιστορία ανεξίτηλα γιατί έχουν συνδεθεί με Κινηματογραφικά πλάνα ανείπωτης αισθητικής και συναισθημάτων.

alt


1956

Ο Μεγάλος ΝΙΚΟΣ ΚΟΥΝΔΟΥΡΟΣ γυρίζει μία από τις μεγαλύτερες ταινίες στην Ιστορία του Ελληνικού Κινηματογράφου.

"Ο ΔΡΑΚΟΣ" θεωρείται μία από τις πιο μεγάλες στιγμές στην Κινηματογραφική Ευρωπαϊκή Ιστορία.

Ο Θρυλικός ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗΣ γράφει τη Μουσική.

Η Μαργαρίτα Παπαγεωργίου συνοδευόμενη από Χορό τραγουδάει το συγκλονιστικό ζεϊμπέκικο:  "Ο ΗΛΙΟΣ ΕΣΒΗΣΕ".

"Πικρή η ζωή.....πικρός κι ο θάνατός μας........."

Μια τελετουργία θανάτου μέσα στο καμπαρέ όπου οι "παράνομοι" χορεύουν λίγο πριν το τόλμημά τους με τον θρυλικό ΝΤΙΝΟ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟ ως "ΔΡΑΚΟ" να αποδέχεται στωικά το ρόλο μέχρι τέλους.....

Σκηνή απαράμιλλου κάλλους και συναισθηματικής φόρτισης, σταθμός για τον Κινηματογράφο




1950

Πάμε αρκετά χρόνια πίσω, στην εξαίρετη Κωμωδία Ηθών του ΝΙΚΟΥ ΤΣΙΦΟΡΟΥ

"ΕΛΑ ΣΤΟ ΘΕΙΟ"
 
Εκεί, μια πλειάδα μεγάλων Ηθοποιών: ΝΙΚΟΣ ΣΤΑΥΡΙΔΗΣ, ΜΙΜΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ, ΣΜΑΡΟΥΛΑ ΓΙΟΥΛΗ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ, ΝΙΚΟΣ ΒΑΣΤΑΡΔΗΣ, ΣΠΕΡΑΝΤΖΑ ΒΡΑΝΑ στήνουν μια απίστευτη Κωμωδία χαρακτήρων.
Τη ΜΟΥΣΙΚΗ στην ταινία έχει γράψει ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΛΛΙΔΗΣ.

Το ΜΕΓΑΛΟ ΝΤΟΥΟ ΧΑΡΜΑ της εποχής, ο ΤΟΛΗΣ και η ΛΙΤΣΑ ΧΑΡΜΑ, τραγουδούν ένα ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ, που χορεύει η ΣΜΑΡΟΥΛΑ ΓΙΟΥΛΗ μπροστά τα έκπληκτα μάτια της παρέας της....
Απολαύστε το

"ΤΟ ΞΥΡΑΦΙ και τ' ΑΚΟΝΙ"




1955

Ο Μεγάλος ΑΛΕΚΟΣ ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΣ σκηνοθετεί την:

"ΛΑΤΕΡΝΑ ΦΤΩΧΕΙΑ ΚΑΙ ΦΙΛΟΤΙΜΟ"

Τη μουσική έχει γράψει και εδώ ο ανυπέρβλητος ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗΣ 

Ο ΜΙΜΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ με τον ΒΑΣΙΛΗ ΑΥΛΩΝΙΤΗ τραγουδούν το θρυλικό:  "ΕΙΜΑΙ ΑΝΤΡΑΣ και το ΚΕΦΙ ΜΟΥ ΘΑ ΚΑΝΩ" ενώ ο ΤΟΛΗΣ ΧΑΡΜΑΣ ....προσπαθεί να χορέψει κάτω απ την πίεση της ....βαρείας συζύζου ΛΙΤΣΑΣ ΧΑΡΜΑ.





1957

Πάλι ο ΑΛΕΚΟΣ ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΣ ντουμπλάρει τον προηγούμενο θρίαμβο με την συνέχεια της ταινίας στην:

"ΛΑΤΕΡΝΑ ΦΤΩΧΕΙΑ ΚΑΙ ΓΑΡΥΦΑΛΛΟ"

με τους ίδιους συντελεστές

Εδώ, η αξέχαστη φωνή του μεγάλου ΒΑΣΙΛΗ ΑΥΛΩΝΙΤΗ μας τραγουδά τα ξακουστά:

"ΑΧ ΒΡΕ ΠΑΛΙΟΜΙΣΟΦΟΡΙΑ"




1955

Ο ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ σκηνοθετεί και δημιουργεί μια από τις μεγαλύτερες ταινίες στον Ελληνικό Κινηματογράφο.

"ΣΤΕΛΛΑ"

Πάλι ο μεγάλος ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗΣ γράφει τη μουσική της ταινίας και ανάμεσα στα άλλα τραγούδια έχουμε ένα αργό, δύσκολο ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ που τραγουδάει με ανυπέρβλητο τρόπο η λάμπουσα ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ

"ΑΓΑΠΗ ΠΟΥΓΙΝΕΣ ΔΙΚΟΠΟ ΜΑΧΑΙΡΙ"





1961

Ο Μεγάλος ΑΛΕΚΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΚΗΣ δίνει στον Κινηματογράφο, το μοναδικό του ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΚΟ και παράλληλα ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΟ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ με την ταινία Κοινωνικού ρεαλισμού:

"ΣΥΝΟΙΚΙΑ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ"

Στη μουσική είναι ο μεγάλος ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

Σε στίχους του ΤΑΣΟΥ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗ ο ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΜΠΙΘΙΚΩΤΣΗΣ ερμηνεύει ένα ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ και ο ΑΛΕΚΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΚΗΣ χορεύει.

"ΒΡΕΧΕΙ ΣΤΗ ΦΤΩΧΟΓΕΙΤΟΝΙΑ"
Βρέχει και στην καρδιά μου.............




1971

Ο Ελληνικός Κινηματογράφος γνωρίζει μια ακόμα "χρυσή" ταινία του.
Ο ΑΛΕΞΗΣ ΔΑΜΙΑΝΟΣ δημιουργεί και σκηνοθετεί την θρυλική

"ΕΥΔΟΚΙΑ"

Μία από τις 10 καλύτερες ταινίες του Ελληνικού Κινηματογράφου στην ιστορία του.

Τη μουσική γράφει ο αθάνατος ΜΑΝΟΣ ΛΟΪΖΟΣ

Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΥΤΟΥΖΗΣ, ο θρυλικός Λοχίας ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΣΧΟΣ, χορεύει με απίστευτα προκλητικό, εκφραστικό τρόπο μπροστά στα μάτια της ΕΥΔΟΚΙΑΣ (ΜΑΡΙΑ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ) το θρυλικό

"ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ ΤΗΣ ΕΥΔΟΚΙΑΣ"

Τι να πει κανείς για τις στιγμές.........




1980

Προχωράμε στις δεκαετίες και πέφτουμε σε μια μεγάλη και Πολυσυζητημένη ταινία του ΠΑΥΛΟΥ ΤΑΣΣΙΟΥ που άφησε εποχή για τον κρότο και το θόρυβο που δημιούργησε. Η Θρυλική

"ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΑ"

πάνω στην αιμοτοβαμμένη ιστορία του ΝΙΚΟΥ ΚΟΕΜΤΖΗ.
Το μοιραίο αιματοβαμμένο ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ  "ΑΝΤΙΛΑΛΟΥΝΕ" με το χορό του ΑΝΤΩΝΗ ΚΑΦΕΤΖΟΠΟΥΛΟΥ και την μοναδική απαγγελία της αξάχαστης ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΓΩΓΟΥ, δέσποζε στην ταινία, σκηνή ΣΥΜΒΟΛΟ.






1970

Πίσω στη χρυσή δεκαετία όπου δεσπόζει η Ταινία του ΝΙΚΟΥ ΦΩΣΚΟΛΟΥ

"ΟΡΑΤΟΤΗΣ ΜΗΔΕΝ"

Ένα κοινωνικό δράμα με σαφέστατες αναφορές στα κοινωνικά στάτους, στις διαπλοκές και στα παρασκήνια.

Την ΜΟΥΣΙΚΗ έχει γράψει ο μεγάλος ΜΙΜΗΣ ΠΛΕΣΣΑΣ.

Ο ΝΙΚΟΣ ΚΟΥΡΚΟΥΛΟΣ, χορεύει ένα από τα ΖΕΪΜΠΕΚΙΑ που θα αφήσουν εποχή με την ερμηνεία του βάρδου ΣΤΡΑΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ

"ΒΡΕΧΕΙ ΦΩΤΙΑ ΣΤΗ ΣΤΡΑΤΑ ΜΟΥ"

Μοναδική σκηνή εσωτερικού πάθους και έκφρασης.




1970

Ο ΝΙΚΟΣ ΤΖΗΜΑΣ δίνει στο Κοινό και στην Ιστορία μια μεγάλη ιστορική ταινία.

"ΑΣΤΡΑΠΟΓΙΑΝΝΟΣ"

Ο λαϊκός ήρωας, βαμένος στο αίμα των αδιεξόδων του, ανταμώνει με το ΚΡΑΤΟΣ των 100 χωροφυλάκων και οδηγείται στο ΘΑΝΑΤΟ ¶οπλος χορεύοντας......

Στη ΜΟΥΣΙΚΗ του ΜΙΜΗ ΠΛΕΣΣΑ η ταινία κλείνει στην Ταφή του λαϊκού ήρωα με ένα παραδοσιακό βαρύ ζεϊμπέκιο που το τραγουδά με τη λυγερή φωνή της η ΚΑΙΤΗ ΑΜΠΑΒΗ

"ΗΛΙΕ ΦΟΝΙΑ"




1983 

Μια ακόμα πολύ μεγάλη στιγμή στα Κινηματογραφικά μας δρώμενα με την θρυλική ταινία του
ΚΩΣΤΑ ΦΕΡΡΗ

"ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ"

Όλη η ιστορία των λαϊκών καημών, της αγωνίας, της παράδοσης, των ερώτων, των παθών, των συγκρούσεων, σε μια ταινία Κοινωνικού ρεαλισμού που δίκαια φιγουράρει στις 10 μεγάλες ταινίες του Κινηματογράφου μας.

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΞΑΡΧΑΚΟΣ γράφει μια συγκλονιστική αυθεντική μουσική, απ την οποία ήταν αδύνατον να λείπει το βαρύ συρτό ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ.

"ΚΑΙΓΟΜΑΙ-ΚΑΙΓΟΜΑΙ" σε μια συγκλονιστική ερμηνεία και υπόβαθρο




1969

Ξαναγυρνάμε σε μια ακόμα σπουδαία ταινία πίσω στις καλές δεκαετίες.

Ο ΝΙΚΟΣ ΦΩΣΚΟΛΟΣ σκηνοθετεί το ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΔΡΑΜΑ "ΟΤΑΝ Η ΠΟΛΗ ΠΕΘΑΙΝΕΙ" με εξαίρετες ερμηνείες και μοναδική ατμόσφαιρα film noir.

Δολοπλοκίες, παρασκήνιο, έγκλημα, έρωτας......

Η Μεγάλη μορφή αλλά και φωνή της ΜΑΙΡΗΣ ΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΥ, από τις πιο ΑΙΣΘΗΣΙΑΚΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ στον Ελληνικό Κινηματογράφο,  σε ΜΟΥΣΙΚΗ του γίγαντα ΚΩΣΤΑ ΚΑΠΝΙΣΗ τραγουδάει ένα από τα ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΑ που ακούστηκαν ποτέ  στον Ελληνικό Κινηματογράφο

"ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΠΟΥ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ"





1969

Ο Μεγάλος μας σκηνοθέτης ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΑΛΙΑΝΙΔΗΣ γυρίζει στον Κινηματογράφο μια έκδοση του έργου του ΙΑΚΩΒΟΥ ΚΑΜΠΑΝΕΛΛΗ  "Η ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ" με την εξαίρετη δραματική ταινία

"ΓΥΜΝΟΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ"

ΝΙΚΟΣ ΚΟΥΡΚΟΥΛΟΣ και ΖΩΗ ΛΑΣΚΑΡΗ μαζί με πολλούς άλλους μεγάλους Ηθοποιούς: ΑΝΤΡΕΑΣ ΜΠΑΡΚΟΥΛΗΣ, ΣΟΦΙΑ ΡΟΥΜΠΟΥ, ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΣΕΙΛΗΝΟΣ, δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους σε αυτό το κινηματογραφικό δράμα με τα πολλά χορικά.

Ο Ανυπέρβλητος ΝΙΚΟΣ ΚΟΥΡΚΟΥΛΟΣ χορεύει ίσως το πλέον εκφραστικό ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ στον Κινηματογράφο.

"ΤΟ ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ"

Πραγματικά ένας χορός μεγαλείο, απότιση φόρου τιμής στο ΝΕΚΡΟ ΝΕΑΡΟ ΦΙΛΟ.
Βαρύ και παμπάλαιο ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΘΙΜΟ τα παλληκάρια που έφυγαν πρόωρα να συνοδεύονται από ένα βαρύ ζεϊμπέκικο.

ΣΤΑΥΡΟΣ ΞΑΡΧΑΚΟΣ σε όλο του το ΜΕΓΑΛΕΙΟ........

Η Κάμερα παρακολουθεί καρέ-καρέ το χέρι του χορευτή που χύνει τις σταγόνες του κρασιού απ το ποτήρι στη μνήμη του αδικοχαμένου νέου........



1968

ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΑΛΙΑΝΙΔΗΣ, στο είδος που ανάδειξε και λάτρεψε, στο ΜΙΟΥΣΙΚΑΛ, γυρίζει το 

"ΜΙΑ ΚΥΡΙΑ ΣΤΑ ΜΠΟΥΖΟΥΚΙΑ"

Λάμπει με την παρουσία της η ΜΑΙΡΗ ΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΥ σε Α' Γυναικείο ρόλο

Ο ΜΙΜΗΣ ΠΛΕΣΣΑΣ γράφει εκπληκτική μουσική ανάμεσα στην οποία ξεχωρίζει ένα
ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ που το τραγουδά και το χορεύει με μοναδικό τρόπο η ΜΑΙΡΗ ΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΥ

"ΤΟΥ ΑΓΟΡΙΟΥ ΑΠΕΝΑΝΤΙ"





Αγαπητές Φίλες και Φίλοι.....

Διάλεξα κάποια συγκεκριμένα ZEΪΜΠΕΚΙΚΑ που σημάδεψαν το διάβα του Ελληνικού Κινηματογράφου.

Φυσικά υπάρχουν και άλλα πολλά και ο κατάλογος δύσκολα μπορεί να συμπληρωθεί.

Προσπάθησα να δώσω τη σημασία που έχει στη ζωή μας και στο ΛΑΪΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ μας ο ΧΟΡΟΣ δεμένος με το ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ και συγκεκριμένα με το ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ, κορυφαία στιγμή δράματος όπως αυτή αποτυπώθηκε με μοναδική ομορφιά και στυλ στον ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ.